Yaz Bakalım Nefin İnsanı...

Günün Müziği - Swingle Singers - Libertango

2012-02-01T13:25:00.000+01:00

Efendim?

2012-01-25T17:26:00.000+01:00

see more Gifs

Günün Müziği - Tom Waits - Walk Away

2012-01-24T11:03:00.002+01:00

Günün Müziği - R.I.P

2012-01-17T17:00:00.002+01:00

"Kötü Kelimeler"

2012-01-15T23:41:00.000+01:00

"- Ne bok yemeye burada bu?
Annesi akıl verdi:
- Öyle denmez oğlum.
Ve yere uzanmış olan Ximena bilmek istedi:
- Öyle denmeyen kelimeler niye vardır peki Anne?"

Eduardo Galeano,
Zamanın Ağızları

Günün Müziği - The Black Keys

2012-01-11T09:50:00.000+01:00

Günün Müziği - Morning Benders - Excuses

2012-01-07T18:26:00.000+01:00

Sometimes...

2012-01-04T10:36:00.000+01:00

...

Günün Müziği - Tindersticks - Medicine

2012-01-03T17:43:00.000+01:00

2012 yeni albüm "The Something Rain"den...

Günün Müziği - Tori Amos - Time

2012-01-02T11:13:00.000+01:00

(Tom Waits cover)

Günün Müziği - Led Zeppelin - The Battle of Evermore

2011-12-30T11:04:00.000+01:00

"Dance in the dark night, sing to the morning light
The Dark Lord rides in force tonight, and time will tell us all..."

Anka Kuşu Gülümser

2011-12-30T10:49:00.000+01:00

Kale-m-in yıkıldığı yerde(n)

Yeniden inşa oluyor evim.

Yine.

Hep.

Anka kuşu gülümser:

‘küller küllere

tozlar tozlara...’

Günün Müziği - Cibelle - Green Grass

2011-12-29T16:43:00.000+01:00

Kendi Kendine Eriyen

2011-12-29T14:11:00.000+01:00

Günün Müziği - Bonobo - Days to Come

2011-12-28T15:20:00.003+01:00

Yolda...

2011-12-28T09:57:00.000+01:00

Yolda gitmek gibisi yoktur

Bazen, doğumu(nu) göremeye(bile)ceğimiz bir sancıdan dahi ibaret olsa.

Yaprağın İzinde

2011-12-27T19:12:00.000+01:00

Betonda yaprağın izi kalmış...

Yaprağın izi betonda kalmıştı...

Merhaba Eleanor Rigby

2011-12-17T17:09:00.000+01:00

Hepimizin arasında bir adım mesafe. Uygun adım marş. Yaşayıp gidiyoruz, bulunduğumuz yerden devam...
Yan yana, uzak uzağa.

Önce "Farkında bile değilsiniz!" diye haykırıyordum. Hep. "Üzülmüyorsunuz bile!" diye kızıyordum sonra. Ondan sonra gelendir ki; ben üzülünce de bir şey değişmiyor, daha ileri gitmiyor işte. Benden bir ileridekiler, eylemdeler, onlar bana kızıyorlar şimdi "sadece" üzülmekle kalıyorum diye. Ben yine diğerlerine, "üzülmüyorsunuz bile!". Kızıyorum...
Hey sen! Dön başa! Uygun adım marş...

Ne çok kızgınlık. Şu kısa zamana sığışmış hayatlarımızda. Yan yana...
Günün sonunda al sana üzülesin diye bir şey daha. Merhaba.

"20 Ocak 1974"

2011-12-15T11:01:00.000+01:00

Babama Mektup* için,
Sen üstüne başına dikkat etmezdin; bense ne kendime bakıyorum, ne de arabama. Senden söz alarak birçok şey kaptığım doğrudur; fakat bende senin tabiiliğin yok, senden aldıklarımı kendime göre güzel biçimlere sokuyorum. Bazıları da bu yüzden beni bir şey sanıyor. "Tedrici İntihar" gibi (içki meselesinde). Oysa asıl olan sensin. Benim gibi şüpheler içinde yaşamadın sen; kendini yaşadın. Tutarlıydın. Ben senin huylarından beğendiklerimi gösteriş için aldım; beğenmediklerimi de kötü veraset olarak suçladım. Gene de bugünkü durumumu görseydin, bana belli etmeden öğünürdün benimle.

Oğuz Atay,
Günlük
* "Babama Mektup" Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kitabında yer alan hikayelerinden biri.

Her gün olduğu gibi, dün de, bugün de Oğuz Atay'ı anmak...

Her Günün Müziği - Bob Dylan "Life Is Hard"

2011-12-14T12:09:00.001+01:00

Vidivodo.com : bob dylan - life is hard Etiket: bob_dylan together

The evening winds are still
I’ve lost the way and will
can’t carry you where they will
I just know what they meant
I’m always on my gaurd
admitting life is hard
without you near me

The friend you used to be
so near and dear to me
you slipped so far away
where did we go astray
I passed the old school yard
admitting life is hard
without you near me

Ever since the day
the day you went away
I felt that emptyness
so wide
I don’t know what’s wrong or right
I just know I need strenght tonight
strength to fight that world outside
Since we’ve been out of touch
I haven’t felt that much
From day to barren day
My heart stays locked away
I walk the boulevard
admitting life is hard
without you near me

The sun is sinkin low
I’ guess it’s time to go
I feel a chilly breeze
In place of memories
My dreams are locked and barred
admitting life is hard
without you near me

Bir Şey Var Beni Egon Schiele'ye Çeken...

2011-12-12T15:52:00.000+01:00

Günün Müziği - Dvye Gitara Gipsy Song

2011-12-07T13:15:00.000+01:00

Gabriel Garcia Marquez

2011-12-04T15:43:00.000+01:00

"(...) O günden sonra hayatı yıllarla değil, onyıllarla ölçmeye başlamıştım. Ellili yıllarım belirleyici olmuştu, çünkü neredeyse herkesin benden genç olduğunun bilincine varmıştım. Altmışlı yıllarım, yanılmak için artık vaktimin kalmadığı kuşkusuyla en yoğun geçenler oldu. Yetmişliler, belki de son yıllarım olabileceği düşüncesiyle korkutucuydu.
Her şeye rağmen, doksanıncı yaşımın ilk sabahı Delgadina'nın mutlu yatağında sağ olarak uyandığımda, hayatın Herakleitos'un dalgalı ırmağı gibi akıp giden bir şey olmadığı, ızgaranın üzerinde öbür yana dönüp, bir doksan yıl daha kızarmaya devam etmek için tek bir fırsat olduğu gibi hoş bir düşünce geçmişti aklımdan."

Gabriel Garcia Marquez
Benim Hüzünlü Orospularım

Günün Müziği - Tom Waits - Russian Dance

2011-12-01T14:37:00.000+01:00

Mehmet Güreli

2011-11-28T09:58:00.000+01:00

"(...) 'Öyle bir şey yazarsın ki,' dedi, 'başlı başına müthiş gelir sana, tekrar tekrar okursun. Bırakıp gidersin sonra cümleyi; akşam döndüğünde ne bulacağından emin, sevinçle koşarsın masana. Bir daha okursun, sonra bir daha okursun, hikayenden apayrı, kendi başına çaresiz kelimelere çarpar, şaşarsın.
Onu yalnız bırakmaya kıyamazsın, ama o gitmek istiyordur. Bütünün anlamı bozulmamıştır, bir zedelenmeden söz edilebilir belki.'
Artık bir şeylerin kaybolduğundan söz etmeyecek kadar olgunlaşmış birine benziyordu, ama yanılabilir insan..."

Mehmet Güreli
Hayaller ve Sokaklar

Kış Salatası Diyelim

2011-11-26T15:44:00.000+01:00

Bu yiyeceğe şimdilik "Kış Salatası" diyelim, ancak ayırıcı özelliği Pesto sosu içermesi, bunu unutmayalım. Evet, tam da bu nedenle Kış Salatası diyoruz ("bağlayamadımkelfatma":).

Malzemeler:
Akdeniz yeşillikleri, roka, evde uzun bir süredir varlık mücadelesi veren birtakım peynirin küflerden arındırılmış hali (ekonomik başarı), domates, salatalık, taze fesleğen, taze nane, havuç az, SOS. Ne sosu? Marketlerde satılan Pesto sosuna, limon sıkmak ve ev yapımı sarmısaklı zeytinyağı koymak suretiyle gerçekleşen sos. Kış Salatasının sırrı burada kaynıyor.

Tarif:
Roka hariç hepiciğiniii mümkün mertebe iri kıyım doğra karıştır. Sos dök ye.
Tabi. Böyle de pratik bir Kış Salatası. Rokayı doğrama/kesme/dilimleme düşüncesi beni rahatsız ettiği için onu doğramıyoruz. Yarpak yarpak kalıyor böyle güzelim yeşil... Ayrıca "Ben şımarıp üzerine ceviz de koyabilir miyim az birazcık?" diyen olursa yıldızlı pekiyi. Sağlıkla afiyet olunması.
Evet, "bu ara iyi beslenemedim, içim bi kıyık böyle ne biliyim..." diyenlere Kış Salatamızı özellikle tavsiye ederim. Faideli.

Günün Müziği - Hindi Zahra - Ahiyawa

2011-11-25T11:05:00.000+01:00

Gerald Messadie

2011-11-25T10:47:00.000+01:00

"(...) Grethe senden Kara Orman Jambonu, ciğer ezmesi, sosis ve daha bir sürü şey yaptım. Kıtır ekmeğin, taze ekmeğin ve lahana turşusunun üzerine koyup yedim seni.
Ayak parmaklarını frenk üzümü sosuyla, göğüslerini beyaz sosla emdim, kadınlığını biraz tuzla, kıçını da hardalla. Eğer hala benim yaşlı, koca Marikke'mle sevişebiliyorsam, bu çoğunlukla seni düşünmekten Grethe, çünkü tüm erkekler sevişirken biraz sinema yaparlar, bilmiyor muydun bunu?
Güldüm, tedirgindim. Biraz da ürkmüş. Kahveden bir yudum aldım."

Gerald Messadie
Martin Heidegger'le Aşk ve Suç Yaşamım

Günün Müziği - Oh Land - Wolf & I

2011-11-21T17:21:00.000+01:00

Aslı Erdoğan - "Taş Bina ve Diğerleri"

2011-11-20T13:51:00.000+01:00

"(...) Bana gelince... Her seferinde eksik, yarım, yanlış anlattım kendimi. Yerli yersiz, zamansız. Ya çok kuru ya da trajedinin diliyle... İskelet korkunçluğunda, boş boş çınlayan üç-beş sözcük bir araya getirdim, üzerinden bir türlü geçilemeyen suskunluklarla, söylenmekten çok susulmuş sözcüklerle konuştum. Ya da sanki hayat aniden hikayelendirilmeyi, betimlenmeyi, gösterilmeyi talep etmişçesine, kansız metaforlar, yay gibi uzayan fiiller, gerçek biçimini arayan imgeler boşalttım geçmişin üzerine. Takatim kalmayıncaya dek. Yol yol yükselen sözcük duvarlarının arasında ağır ağır, acıyla dolandım, el yordamıyla, ay ışığında beliren bir hayalet gibi, çağrılmadan girdim kendi hikayeme. Artık bana bile daha az yabancı olmayan, eğreti, çatısız hikayeme..."

Aslı Erdoğan
Taş Bina ve Diğerleri

Eduardo Galeano - Çeşme

2011-10-09T11:34:00.000+02:00

"On ikinci yüzyılda, daha markalar yokken ve su da hava gibi bedavayken, Papa ve karasinek bir çeşme başında karşılaştılar.
Bütün Vatikan tarihinin tek İngiliz piskoposu olan Papa Adriano IV, Sicilya Kralı Guillermo el Malo ve Alman İmparatoru Federico Barbaroja'ya karşı bitmek bilmez savaşlar yüzünden çok hareketli bir hayat yaşamıştı. Karasineğin hayatından bahsetmeye değer bir olay var mı, bilinmiyor.
İlahi mucize ya da kaderin ölümcüllüğü yüzünden 1159 yılının bir yaz günü, öğle vakti, Agnani Köyü'nün meydanındaki çeşmede yolları kesişti.
Susayan aziz Peder, suyu içmek için ağzını açtığında, çift kanatlı böcek boğazına kaçtı. Karasinek hiç de ilgisini çekmeyen bu yere yanlışlıkla girmişti, ama kanatları oradan çıkamadı, Papa'nıın parmakları da onu çıkaramadılar.
Çıkan savaşta, ikisi de telef oldu. Papa tıkanarak sinekten öldü. Tutsak kalan karasinekse Papa'dan öldü."

Eduardo Galeano, Zamanın Ağızları.

Çok Ayıp

2011-09-11T15:11:00.009+02:00

O gün metrodan çıkmış, pek de gitmek istemediğim randevuma doğru yavaş adımlarla ilerliyordum. Buluştuğumuzda bir dolu soru soracak, ben de bekleneni yaparak, hepsine kaçamak, kısa cevaplar verecektim. Aslında kendisini anlatmak istediğini yüzüne vurmayacak, cevaplarımı dinlemediğini bile sezdirmeyecektim. Eski tas, eski hamam, tellaksız. Ama yine de gitmek zorunda hissediyordum kendimi. Bunca yıllık arkadaşlığımıza ayıp olurdu.

Metronun merdivenlerini çıkarken kafamda bu düşünceler dolanıyordu. Yavaş hareket ettiğim için merdivenin sağından gidiyordum, yine de arkamdan “off” diyen biri olmuştu beni sollarken. Düşünceli olmam işe yaramamıştı, yine birini oflatmıştım işte. Çıkışa doğru ilerlerken ATM’yi gördüm. Nakit param olmadığını bana fark ettirdiğine sevindim. Nakit para olmazsa, buluşmalardaki hesap ödemeler uzun sürer. Benim de kalp atışlarım hızlanır, daralırım.
Para çekmeli. ATM’de bir kişi vardı. Neyseki sıra yok. Sıra olsa da beklerdim. “ATM’de sıra vardı” derdim, gecikmişliğimle 15 dakikamızı azalttığım için memnun. ATM’de işlem yapan kadının biraz sıkıntıda olduğunu anlamam uzun sürmedi. Kartı tekrar sokuyor, tuşlara sinirli bir şekilde basıp, kartı tekrar çıkartıyor, bir iç çekiyor ardından ofluyor. Ne çok of... Bu seyirde gerçekleşecek üçüncü turunu atmadan önce çevresine bakındı ve elbette hemen arkasında duran ben’i gördü. ATM işlerinden anlarım, belki de yüzümden belliydi. Ayrıca bana zaman kaybettireceği için her tür sorusuna yardımlarımla karşılık vermeye hazırdım. Aksi ayıp olurdu zaten. Gecikirken yalnızca cümlem değişecekti: “ATM’de birine yardım ettim”, hepsi bu. Kadın bütün öngörülerimi teyitlercesine sorusunu sorduğunda, ATM kuyruğuna bir iki kişi daha eklenmişti. Yardımseverliğimi fazla uzatmamalıydım, yoksa bekleyenler oflayama başlarlardı. Ah o oflar…
“Pardon ya, bişi sorabilir miyim bilirsiniz belki, ben kendi hesabıma para yatıramıyorum da, neden olmuyor, neye basmalıyım? Bu sistem çok karışık!” Basit bir soru. Daha çetrefilli olanlarına da hazırdım oysa, buradan en fazla 2 dakika kaybederim. “Şöyle yapabilirsiniz…”. “Teşekkürler.” Henüz aldığım teşekkürün tadını çıkaramamıştım ki arkamdan bir soru daha yükseldi: “Başka bankanın hesaba havalesini nasıl yapçaz? Bu makine yol göstermiyor ki bilelim!” Sakin olun bayım. ATM’ye sinirlenirken bana sorduğunuz sorunun tonuna dikkat edin. “Ben işlemimi bitireyim, size yardımcı olacağım.” diyebildim nezaketle. Gelen karşılıktan bir şeyleri sezinlemem gerekirdi belki, bilemedim. “Tamam da benim de acelem var yani, çabuk olursanız…” Belli ki gıcık biri. Yardım etmesem mi acaba? Ayıp olur ama, başladım bir kere… “Benim işlem tamam. Siz buyurun böyle, havale için göstereyim ben…” Henüz bu işlemi tamamlamamıştık ki arkada bekleyen teyze hareketlendi: “Evladım, ben de kart borcu yatırcam, burdan yapılıyo dediler, sana zahmet…” Anladım ben seni teyze, anladım. Kaybettiğim zaman henüz 5 dakika ancak olmuştur, senin için de vaktim var merak etme. “Şimdi bakarız birlikte teyze”. Arkadan bir ses daha: “Fatura ödeme için de bana yardım edebilir misiniz?” “Onu şubeden de yapabilirsiniz aslında…” Sana da bir 5 dakika verirsem, geciktim diye azarı yerim ama artık! Bu kadarı da fazla olur. Gıcık bay söylenmeye devam etmeseydi bari, geç de olsa randevuma yetişebilirdim, ama işler beklediğim gibi gitmedi: “Tonla paramızı alıyolar, sonra da bizi böyle ATM’de boğuşturuyolar eşşoğlueşşekler!” Gıcık bay kesinlikle sinirli biri. Gayri ihtiyari soruverdim: “Kim dediniz pardon?”
“Kim olacak, bankalar!” Üzerime kükremeden de cevap verebilirdiniz, benim ne suçum var?
“Evet ya hayret bişi! Fatura ödicez, yok burdan alamıyoruz, yok şu şubeye gidin! Ben ATM’de aptal durumuna düşmek zorunda mıyım ya!” Bu kim? ATM kuyruğuna eklenen yeni simalar aynı hizada durmaktan vazgeçmiş, ATM’nin önünde duran bencağızın çevresini sarmaya başlamıştı.
“Geçenlerde kredi kartı borcum yüzünden haciz geldi. Banka memuruna derdimi anlatayım dedim, hayvanmışım gibi konuştu benimle. Siz çalışanlar anlayışlı olmazsanız, vatandaşın da böyle sabrı taşar işte!”
“Pardon da ben banka çalışanı filan değilim, bu ATM başında görev yapıyor da değilim. Deminki bayan yardım istedi ben o yüzden…”
“Hep laf, hep laf! Nazik konuşa konuşa burnumuzdan getiriyorsunuz, adiler!”
Beyefendi lütfen düzgün konuşun, çok ayıp…”
“Asıl size ayıp! Yazıklar olsun! Bunca insan ATM başında perişan oluyoruz... Bir kez olsun halden anlayın yahu!” Yahu ben bankada filan çalışmıyorum, konuşmama bir fırsat verseniz...
“Evet kesinlikle! Geçen eve haciz geldi, ben faturayı yatırmıştım, sizin banka hata yapmış. İşim gücüm yok bir de sizin hatanızla mı uğraşicam ben be!”
Bir dakika, örselemeyelim, açılalım biraz lütfen… Kimse müdahale etmeyecek mi? Sakin olun. Ben sadece buradan geçen normal bir insanım, bankayla filan alakam yok, kendi halinde bir insanım ben, çekilir misiniz biraz geri!
“Sesini yükseltme, bize hiiiiç sesini yükseltme! Şimdi bizim konuşma sıramız işte! O bankana da söyle, benim hesabıma el koymak öyle kolay iş değil tamam mı!” Ne hesabı? Ne el koyması? Bıraksanıza kolumu yahu, benim ne suçum var…
“Çekilsene kenara şuna iki çift lafım var” , hah bir sen eksiktin ablacım, “Beni salak bir fona ikna edip, yıllarca biriktirdiğim parayı borsa morsa diyerek yutmak ne oluyormuş ben göstereyim şimdi size, bırakın beni, tutmayın!”
“Yürü be ablacım, bizim için de vur bi tane!”
“Al benden de o kadar! Banka sömürüsüne son, tak etti artık canımıza, buradan kaçış yok” Maçta mıyız kardeşim, noluyorsunuz, celallenmeyin, vurmasana be, benim alakam yok ben sadece… Güvenliiik! Güvenlik nerdeeee?

Güvenlik kulübesinde birbirlerine hayat hikayelerini anlatmakta olan görevlilere zor bela sesimi duyurup da linç edilmekten ucu ucuna kurtulduğumda, Karakol bana cennet gibi gelmişti. İfade verirken “Olur böyle şeyler kardeş, sıkma canını, unut gitsin” diye sırtıma vuran polise karşı hislerim ise karmaşıktı. Oradan çıkarken saate baktığımda, randevuma yaklaşık 6 saat kadar gecikmiştim. Cep telefonumdaki cevapsız çağrı sayısını gördükten sonra gelen mesajı okumasam da olurdu:
“Yarım saattir seni bekliyorum. Benimle görüşmek istemediğini söylemen yeterliydi. Bu yaptığın büyük ayıp! Telefonunu rehberimden siliyorum.”
Ne diyim, Of!...

Resim Çalışmaları - Short Skirt, Long Jacket

2011-09-11T13:30:00.000+02:00

Çeşit - Para Soran Adam

2011-09-07T11:02:00.000+02:00

- Abi pardon, bir şey sorcam ya, iki beşliğin var mı?
- Ney?
- İki beşlik diyorum... Şunu iki beşlik yapar mısın sana zahmet, bozuk para lazım oluyor ya metrobüs filan...
- Kardeşim git bakkala sor, beni niye yoldan çeviriyosun?!
- Bakkal yok şimdi yakında, vardır sende be iki beşlik, at elini cebine he?
- Yok, ulan bıraksana pantolonumu sapık mısın nesin!!
- Yahu ben 10 vercem sana, iki beşlik versene bana, parasıyla değil mi!
- Yok mu polis molis çattık sabah sabah haa... Çekilsene kardeşim önümden!!
- Ya tamam dur. Yalan konuştum, ayıp ettim... Doğruyu söylicem... Valla bak...
- Ya yürü git bela mısın!
- Bak ben sana şu 10 lirayı veriyim, sende bana gıcır gıcır olanını ver ne olur, takıntım var benim büzük para cebimdeyken gezemiyorum, dişim kaşınıyo, huy oluyorum... İki beşlik sorun değil tamam mı, unutalım... 10'u ver sen bana yeter. Gıcır gıcır olanını ver ama tamam mı, alcam vercem... Abi dur koşma, valla bak bi tane 10'luk ya, değiş tokuş yani, valla bişi yapmicam kaçma nolur... Huy geliyo, yoksa niye soriyim... Dur yahu!

"I said, Rock, what's a matter with you, Rock?"

2011-08-17T21:59:00.001+02:00

- Gecenin bu saatinde nerden de aklına gelir böyle şeyler...
- Yaşlılık işte... Sabah erken kalkıp, gece uyku tutmayınca gereksiz yere uzayan zamandan hepsi. Senin yüzünden! Belki biraz da benim... Hem bu yaştan sonra istediğim saatte anılarımı düşünmekten kimse alıkoyamaz beni! İki çift laf ederim, duyan evime çiçek alıp gelir gül gibi. Gelmesinler. Kimseyi göresim yok. Misafir istemez. Hem yeni anı kaldıracak halim mi var benim! Gelen olursa, otursun sessiz. Çay veririm. Onu içsin. Eyvallahını bıraksın gitsin sonra da...

- Oldu mu be ya! Beni ne diye rahatsız ettin peki şimdi?
- Anı yapasın diye değil! Hatırlayacak sen olursun diye. Kendimden anlatmalı.

- Peki. Hatırladım ve artırıyorum: Bir gece aramıştın ya beni, 'anılarımı düşünmekten kimse alıkoyamaz beni' diye... Buruktu sesin hafif... Gücün de yerindeydi ama yine...
- Hmm... Sonra ne olmuştu?

- Sen bir şarkı söylemeye başladın, çatal sesin kulaklarımda, ben dinledim...
- Güzel mi söyledim bari?

- Hem de nasıl, en kötüsünden! Nefesin de yetmediydi... Ne güzelsin.
- Hele sen!

- Sen daha güzelsin!
- Sen en çok!

Resim Çalışmaları - "Opera"

2011-08-14T14:43:00.000+02:00

Resim Çalışmaları - "Humanme"

2011-08-04T14:24:00.000+02:00

Günün Müziği - Ayşe Tütüncü

2011-07-13T17:29:00.000+02:00

Ayşe Tütüncü ile "Çeşitlemeler" salbümü sayesinde tanışmıştım. Bazen gün içinde aklıma gelen bir melodinin izini sürerken karşılaşıyorum kendisiyle... Bir konserinde de bizatihi tanıştık. Dünya iyisi de bir insan...
Çeşitlemeler albümü herkeşe tavsiyedir, öyle böyle değil.

Ayşe Tütüncü,Piyano Perküsyon Grubu - Kapılar cafrandeorg

Kuyudaki Taş (1 ve 2)

2011-07-04T10:24:00.000+02:00

- Bu ses de ne?

- Kuyuya taş düştü!

- Nasıl düştün sen o kuyuya?

- Düştüm işte kendiliğimden.

- İyi misin peki?

- İyiyim. Burası artık benim evim.

- Derin orası, karanlık... Öyle ev mi olur!

- Evim benim burası.

- Peki. Kal sağlıcakla...

- Olur.

- Bugün nasılsın?

- İyi değilim.

- Ne oldu?

- Bir kuyudayım.

- İyi ama, orası hep bir kuyuydu… Senin evin?

- Benim evim karanlık bir kuyu.

- Öyle…

- Taşım ben.

- Öylesin. Haydi kal sağlıcakla…

- Peki.

Oruç Aruoba Düşer İçime

2011-07-01T16:17:00.000+02:00

Ne Ki Hiç

şimdi gelecek
sana Bahar yeniden:
bırak, bilme, ne -

ne bil, ne bilme:
gelsin hepsi yeniden
sen bilmeden, hiç...

Oruç Aruoba

Baktın mı Salih?

2011-06-26T19:29:00.001+02:00

Küçük bir büfe. Kapının önünde üç beş masa... Oturdum birine. Tost söyledim - kaşarlı domatesli. Bir parça margarinin tadı, iki parça kaşarı bastırır türden. Domates sarı. Masalarda boş bardak, yemek artığı yok neyseki. Ama küllükler dolu.

"Boşları aldım baba..."
"İyi. Küllükleri de boşalttın mı Salih?"

Ortalarda koşuşturan şu sarı çiyan ergen, Salih. Burada olası yok, her halinden belli. Gözler kederli, beden kıpır kıpır... Böyle olsun istemeyenlerde olan o yaman çelişki. Gözlerden belli, babasından hızlı yaşlanacak... Salih'in eli çabuk. Küllükler temiz.

"Küllükler tamam baba."
"İyi. Limonataya baktın mı?"

İşleri buyurmadan söyleme kaygısı: Baktın mı, yaptın mı? Koca adam oldu artık Salih, gücüne gitmesin oğlanın... Oysa bu sorular yüzünden, çocuk hep geriden geliyor sanki. Hep bir adım geç.

"Bakmadım daha baba. Daha bakmadım... Küllükleri yeni bitirdim ya."
"Pardon! Ben hesabı alayım..."
"Tabi hanımefendi... Salih! Aldın mı hesabı, hanımefendiye bak..."
"Baba limonataya daha şimdi baktım."
"İyi. Verdin mi para üstünü? Haydi, hanımefendiyi bekletmeyelim..."

'Daha şimdi açtım para çekmecesini. Kaç para vermiş daha şimdi gördüm daha, yeni.'

Zamansız arayla, arka arkaya işler... Öyle çok iş var ki yapacak; gözü açık olacaksın, oradan oraya ok gibi fırlayacaksın, her an zehir gibi olacaksın!

"Salih, topladın mı masayı, bak ötede boş bardaklar var - Mustafa abin dükkana dönmüş..."
'Toplamadım baba. Hesabı daha şimdi... Hem o Mustafa da benim abim değil! Benlen yaşıt, erken terk. Az daha yapılı diye abilik taslıyor aklı sıra. Ona kalsa toplamaz ama benim arkamı! Giderken söylesin, alırdım ben boşları.'
"Yeni gelen var Salih, baktın mı köşe masaya?"
'Yeni gelene koyim ben baba. Mustafa'ya koyim! Koyim ben böyle hayata... Alacağım olsun benim baba!

"Salih," ...

Günün Müziği - Senem Diyici Quartet

2011-06-17T12:10:00.001+02:00

Senem Diyici, dinlemesi pek de kolay olmayan farklı bir sentezde müzik yapıyor bana kalırsa. Jazz ile harmanlanmış Türk Halk Müziği denilebilir belki, ancak vokali hayli farklı. Bazı parçalarıysa nefis.
Gidik kafalar halinden anlar...

Sizce Neden Olmadı? - Salata

2011-06-16T13:06:00.000+02:00

a) Hellim peyniri mi?
b) Fasülye alakasız.
c) Doğada böyle bir yiyecek yok.
Bu seferki girişimim, “bir tür sağlıklı salata” yapmak üzerineydi…
Salata zaten kendinden sağlıklı bir yiyecektir aslında. Şansımı neden zorladığımı hep birlikte göreceğiz…

Eldeki malzemeler:
Fasülye
Havuç
Bezelye
Peynir
Soya sosu
Ceviz

Bu malzeme grubundan bir şey çıkacağını hissediyordum, ancak henüz herhangi bir plan yapmamıştım. Bildiğim tek şey, cevizi görünce kendimi kaybediyor olduğumdu... Sanıyorum sağlıklı salata düşüncem de, evde bol miktarda ceviz olması ve onları kana kana yeme isteğimden kaynaklandı. Buraya kadar her şey yolundaydı. Düşünce akışım temiz, tezgahım müsaitti.
Sonradan aklımda nifak tohumu şu soru belirdi: “Fasülye de koysam mı lan acaba?”

Fasülyeden mi korkacağım!
İlk olarak fasülyeyi haşladım tabii. Haşlanmış fasülyeler yazık gibi bir kenarda soğurken, ben bezelyelerin peşine düştüm. Soya sosu ile vog tavada çevirdim onları fıldır fıldır. Hafif kavrulur gibi oldular. Lezzetlendiler keratalar.

Sonra tuttum, havuçları kestim iyi mi.
Görsel olarak fasülyelerle uyumlu olmalarını istiyordum. Gereksiz yere zaman harcadım havuçları ince ve uzun kesmek için. Olsundu. Estetik fasülyeler, havuçlar uğruna harcanmıştı o zaman.

Fasülye, bezelye ve çiğden havuçları tek bir çatı altında birleştirdim. Cam kasede şık görünüyorlardı. Sonra güzellim Hellimlere dadandım. Onları da tavada, azıcık zeytinyağıyla çevirdim. Kızaracaklar sandım, kızarmadılar, kendilerini saldılar. Bu duruma bozularak, ben kızardım. Yine de salatama dahil edecektim onları. Gözümü hırs bürümüştü bir kere. Cevizin varlığını şahlandıracaktı hellimi akıllım!

Bu coşkuyla cevizleri didiklemeye başladım. Küçük parçaların kasenin içerisine pıtır pıtır düşüşlerine, yer yer cam kasenin kenarlarına çarparak sekmelerine kurban olasım geliyordu. Abartmıştım. Kendime geldiğimde, yaklaşık dört avuç cevizin didilmiş halde kase içine sere serpe yığıldıklarını fark ettim. Ben de yorgun düşmüştüm. Ancak lezzeti daha fazla erteleyemezdim!
Ortaya çıkan görüntü tatmin ediciydi.

Tadına baktığımda, doğru kararlar vermiş olmanın lezzetli gururu içindeydim. Ancak o da ne? Salatanın beynime gönderdiği sinyallerde bir karışıklık vardı sanki… Havuç değil… Bezelye süper olmuş…
Peki neydi bu yanlış sinyalin kaynağı?
Benim cevabım: “c) Hellim peyniri mi?"

Fasülye ve hellim peyniri, tahmin ettiğim kadar iyi anlaşamamışlardı, bunu kabullenmeliydim. Ancak günün sonunda; ceviz ve soya soslu bezelyenin baskın tadı sayesinde lezzeti olan salatam, üzerine üstlük sağlıklıydı da!
Yalnız yine de, siz deneyecekseniz hellim peyniri yerine, fasülyeyle daha uyumlu başka tür bir peynir kullanın derim...Ya da durun yahu, ne uğraşıyorsunuz, koymayın peynir falan. İyi böyle:)

Afiyet Sizinle Olsun.

Günün Müziği - It Wasn't Meant To End This Way

2011-06-12T22:22:00.000+02:00

Skyclad'in köşede kalmış parçalarından biri: It Wasn't Meant To End This Way.
Günün Müziği olur.

Günün Müziği - Amari Szi Amari

2011-06-08T17:11:00.001+02:00

"Geleneksel Çingene Müziği"adında bir albüm var. "Amari Szi Amari" adındaki bu parça albümün ilk parçası ve bu parçayla ilk tanıştığımda coşkudan nereye sığacağımı şaşırmıştım. Şimdi internette buldum, sizlerle paylaşıyorum... (Çok güzel ama di mi:)

Kabuk

2011-06-07T14:38:00.003+02:00

"Sürünüyorum..." dedi Sümüklü Böcek.
"Kabuk kalmış sırtımda, öyle ağır ki..."

"Oluşun öyle senin." dedi Çekirge:
"Bak, ben de zıplamadan duramıyorum."
Sesi bir uzaktı, bir yakın.

Günün Müziği - Útidúr

2011-06-03T11:42:00.001+02:00

Günün müzik sürprizi: Útidúr - Fisherman's Friend İzlanda'dan selam getirenlerimiz bol olsun...

Not: Özellikle sonlara doğru saçılan "Beirut" havası da cabası.

Aykan Pastanesi

2011-06-02T23:52:00.003+02:00

Gördüğüm rüya beni normalden önce uyandırdığı için, o sabah kahvaltıya her zamankinden fazla vaktim vardı. Kahvaltı zamanımdan çalıp, banyoya girdim. Tertemiz bir kadın olduktan sonra, yüzümü boyadım biraz – temiz ama çirkin olmaktan iyiydi, hoş bir parfüm bana gün boyunca eşlik edecekti. Komodinin üzerindeki duty-free şişelerinden onu seçtim. Özenli giyinmedim, zaten temizdim. Kendimi iyi hissediyordum. Dışarı çıkmaya hazırdım. Kahvaltı için bütün muhiti aklımdan geçirdim; oraya gitmeyeyim çayı çok acı oluyor, hah, bak şu köşedeki mekan olabilir – en azından onlar zeytinleri sayarak koymuyor kahvaltı tabağına, gerçi orası da çok ayak altı… Yoksa dur, şey mi? Evet tabii ya, uzun zamandır da gitmedim: Aykan Pastanesi en iyisi!

Böylelikle, kendime nostaljik bir kahvaltı ısmarlamaya karar verdim. Aykan Pastanesi’nde. O gün, uzun zamandır gitmediğim için gittiğimi düşündüğüm o naif mekan… Kolumun altına gazetemi sıkıştırıp, Aykan Pastanesi’nin yolunu tuttum. Yolda mahalleliye selam verdim, hal hatır soranları özenle yanıtladım. Ne güzel bir gündü bu böyle!

Pastane sakindi. İki masa doluydu yalnızca. Onlar da kendi aralarında ve garsonlarla fısır fısır konuşuyorlardı. Daimi müşteriler herhalde… Buralarda pek tercih edilen bir yer değildi zaten Aykan Pastanesi. Ancak birkaç müdavimi işte… Benim sık gittiğim bir yer değildi, dolayısıyla tanımıyordum oturanları. Ben buraya taşındığımda da vardı Aykan Pastanesi, eskiydi. Nostaljik olması benim uydurduğum bir şey değildi. Aslında bunca yıldır ayakta kalabilmesi yüzünden duygusal bir yakınlık hissediyordum oraya karşı. Hey gidi! Ne görmüş geçirmiş pastanedir burası… Bu duygularla gittiğim için beni bilirler sandım gayri ihtiyari. İçeri girdiğimde, yüzümdeki kocaman gülümsemeye anlam verememiş olsalar gerek, bana biraz tuhaf baktılar. “Çok özledim sizi, nasılsınız?” diyemedim. Mekanı özlemiştim ben, gerisini bilmiyordum ki. Çalışan garsonlardan herhangi birini tanımıyordum bile. Burayı özlediğimi söylesem, soracaklardı, “a, öyle mi?” diyeceklerdi, anlatmamı bekleyeceklerdi.

“1998 yılında beri gelirim buraya. Neler yaşadım burada neler… Siz bilmezsiniz, bu sokak eskiden kerhane sokağıydı…” Ne giriş ama! Yok öyle bir şey tabii. Eski diye, hep burada, diye seviyorum bu pastaneyi, hepsi bu. Benden önce de buradaymış, nostaljik filan. Güzel yer. Bunu mu anlatayım?
Yüzümdeki gülümsemeyi kıstım, sadece “bugün güzel bir gün” gülümsemesine dönüştürdüm. Daha fazla dikkat çekmedim. Zaten benimle ilgilenemeyecek kadar muhabbetteydi herkes kendi arasında. Ne konuşuyorsunuz bu kadar yahu? Beni mi konuşuyorsunuz yoksa? Tuhaf…

Gözleme ve çay söyledim. Peynirli. Gazetenin sayfalarını karıştırdım. Dünyayla ilgili görünmeye çalışıyordum, oysa umurumda değildi orada yazanlar. Hesabı isterken, gazetenin en ünlü köşe yazarının sayfası açıktı önümde, muhtemelen hesabı getiren garson o yüzden gazeteye ilgiyle baktı. İyi bir gazete okuru olduğumu düşünmüştür kesin. Düşünsün. Yeri gelir, iyi bir gazete de okurum, ama bugünlerde değil. Hem ben bugün, dış dünyanın peşine düşeceğim. Kendimle uğraşmak yerine, ona aşina davranıyorum. Gazeteden okumak neymiş, çıkar yaşarım kendim. Yılların Aykan Pastanesi’nde kahvaltımı da yaptım, artık akışa karışabilirim. Oldukça hevesliyim. Bugünden bir beklentim yok bebeğim, anı yaşıyorum hepsi bu.

İyi de bebeğim, gereksiz heyecana kapılıp unutmayalım; yeni proje için yarım saat sonra, 12.00’de hayatımda ilk defa göreceğim proje sorumlusuyla toplantı var. Ahmet Sayhan.

Belki de yeni bir aşk… Ne kafa! Anı yaşıyorum ya, olur mu olur… Bulaşacağımız kafe buraya yakın. Yürüyerek giderim, hem gözlemeleri de eritirim. İnsan yediklerine dikkat etmeli. Pek dikkatliyim.

Erken vardım kafeye. Yemeğin üzerine bir kahve… Nefis! Kahveyi bitirdiğimde, buluşacağım kişi 15 dakika gecikmiş durumdaydı. Aldırmadım. Gazeteye bakınıyordum hala, yine ilgiyle okumadan. Bir kahve daha söyledim. Hala nefis! Çarpıntı yapmayacak olsa daha da içerim doğrusu. Kahve, günün her saati nefis! Buluşacağım kişi hala ortalarda yok, saat 12.45. Gelmeyecek. Gelse bile onu bir saat boyunca beklediğimi bilmesini istemem. O çağırdı beni, birbirimizde telefonumuz var. İsterse arar. Kahve keyfimin yüzde birini ödeyip çıktım. Daha da içmem, içim kıyıldı. Belki biraz yürüyüş bebeğim? Neden olmasın. Deniz kenarı yakın, biraz temiz hava her zaman iyidir. Fazlası zarar. Kafeden fazla uzaklaşmamaya dikkat ettiğimi kendime çaktırmadan yürüdüm biraz. Martı seslerini dinledim, korna çalan arabaları ayıpladım, şu beton yan yol toprak olsa istedim, Ahmet ile doğmamış büyük aşkımızı düşünüp kendimle eğlendim, gereksiz ne kadar şey varsa, sanırım hepsini düşündüm… En son, derin nefesler aldım denizin getirdiği rüzgarda… O anın içindeydim bebeğim, bugün güzel bir gün anlıyor musun!

Kendimi saate bakarken yakaladığımdaysa büyüm bozuldu. 13.50. İnsan bir aramaz mı yahu? Geç kalmışsın, hem de kafam kadar! İnsan bir haber vermez mi? Yok, olmayacak bu proje işi… Aşkımız da imkansız bu durumda. Beni arayıp özür dilese, açıklama yapsa da gitmem artık. Bu proje başka bahara, derim, aşktan filan da hiç söz etmem. Kendi kaybeder. Zaten kaba saba bir adamdır kesin. Telefonda konuştuğumuz için hal hatır sormaya bile gerek duymadan “merhaba, kusura bakmayın, trafik işte…” deyip projeyi anlatmaya başlar muhakkak. Kravatıyla sıkıştırılmış kalın boynuna gıcık olarak dinlerim onu. “Tabi” derim, “böyle bir projeyle elbette ilgilenirim”, “zaten şu sıra kabus bir yoğunluğum yok, neden olmasın?” derim, yapıcı konuşurum… da, ararsa! Saat: 14.05. Oha.

Neyse ne! Aramazsam bütün günümü bu konuyu düşünerek harcayacağım belli ki… Aşk meşk bir yana, projeden gelecek para lazım bana bu ara. Telefonda kayıtlı: Ahmet Proje

“Alo! Alo? Merhaba, Ahmet Bey ile mi görüşüyorum?”

“…”

Telefondan duyduğum bir kadın hıçkırığı olabilir mi, yoksa benim mi algım karıştı?

“Alo? Ahmet Bey’i aramıştım ben…”

“Kim?”

Başıboş bir soru. Ağlayarak konuştuğu için mi net anlayamıyorum acaba… Kim, kim? Ahmet mi ben mi? Ahmet kim sahi? Kadın baya baya ağlıyor. Neden ki? Daha Ahmet kim tanımam bilmem, bana niye ağlıyorsun yahu?

“Yok o… Ahmet yok.”

“Ben daha sonra arayayım o halde, kusura bakmayın rahatsız ettim…”

Deli de olabilir bu kadın. Tuhaf tuhaf cümleler, bilmem ne… Aramasam daha iyiydi belki... Şu Ahmet denen kalın boyunlu, bir de utanmadan aldatıyor olmasın kadıncağızı? Ben de araya karıştım, güme gitmeyeyim bari…

“Ben işle ilgili görüşecektim, daha sonra ararım. Teşekkürler...”

“Ahmet öldü.”

“Efendim?”

Yok artık! Telefonu da suratıma kapattı iyi mi. Deli midir nedir… Herhalde kıskanç karısı bu, sonra ararım filan dedim diye dellendi kesin. Ne tuhaftı konuşma… Ahmet de bir tuhaftı zaten. Telefonda projeden bahsetmemişti bile. Ailecek delirmiş bunlar. Boşverdim. Anı yaşamaya devam bebeğim…Biraz daha yürüyüş... İkindi için şöyle güzel bir köfte yemeli, yanında da piyaz.

Akşamüstü eve gittiğimde artık bu konuyu düşünmeyi bırakmıştım.

El alışkanlığı, televizyonu açtım hemen. Mutfakta, buzdolabını amaçsızca karıştırırken dolaptan çıkardığım soda şişeşi, televizyondan yarım yamalak duyduğum bir haberle tuz buz oldu yerde:

“…Dün akşam saatlerinde Aykan Pastanesi önünde gerçekleşen bu trajik kazada Ahmet Sayhan hayatını kaybetti.”

Günün Müziği - Okou

2011-05-18T14:19:00.000+02:00

Tatiana Heintz & Gilbert Trefzger ikilisinden oluşan "Okou" ismindeki grup dikkat çekici... Ben bizzat hastası oldum. Paylaşırım.

"Papaz Efendi"

2011-04-22T13:38:00.000+02:00

"Bir avuç topraktan aldı ellerine:
- Severim toprağı. Bu sessiz, mütevazı, sakin deli şeyi, dedi. Hayat bundadır işte. Biz canlı mıyız bunun yanında? Onun için bundan yapıldık, derler.
- Filozofsunuz galiba, papaz efendi?
- Hayır! Ne papazım, ne ne filozofum. İnsanım. Topraksız, evsiz, barksız, hem de dinsiz."

Sait Faik Abasıyanık
Lüzumsuz Adam

"Armağanlar Gecesi"

2011-04-14T23:05:00.000+02:00

"Evet, doğru. Birkaç saat içinde aşkı tanımış, ölümü görmüştüm. Her şey, en azından bir insanın bilmesine izin verilen her şey insanlara açıklanır, ama bana bir gecede iki temel şey açıklanıvermişti. Yıllar geçti ve ben bu öyküyü o kadar sık anlattım ki, gerçeği mi anımsıyorum, yoksa yalnızca anlattığım sözcükleri mi, bilemiyorum.
Belki aynı durum Tutsak'ın saldırıyı anlatışında da söz konusu idi. Ve şimdi yine Moreira'nın öldürülüşünü gören ben miydim, yoksa başka birisi mi, bilemiyorum."

Jorge Luis Borges
Kum Kitabı
(s.60)

"Ben Mühendis Değil, Kaşifim"

2011-04-12T17:27:00.000+02:00

"Eğer bir karakter çok açık değilse ve ben onun hakkında o kadarcık şey biliyorsam, zaten onun hakkında yazmaya ne hakkım var? (...)
Eğer William yazılmaya değecek bir karakterse, vardır. Benim kafamın içinde vardır, amenna, ama kendi adına, kendi hayatiyetiylee vardır. Yapmam gereken tek şey ona bakmaktır. Onu planlayamam, parça pörçük oluşturamam, envanterini çıkaramam. Onu bulurum. (...) Ben mühendis değil, kaşifim. Yerdeniz'i keşfettim."

Ursula K. Le Guin

Yazarın Kuramı
Derleyen: İshak Reyna

Sizce Neden Olmadı? - Neyimiz Varsa

2011-04-10T15:27:00.001+02:00

a)    Elmalar yüzünden!
b)    Her şeyin sorumlusu Bal...
c)    Yapamadın.

Geçtiğimiz günlerde evdeki malzemelerle ilginç damak tadıma hitap edebilecek bir yemek yapabileceğime inandım. Bu tür girişimlerim genelde iyi sonuç verir, ancak bu sefer bir şeyler ters gitmişti işte…

Eldeki malzemeler:
Bir kısım kemiksiz tavuk
Soğan
Elma

Buradan bir şey çıkacağını hissediyordum, ancak henüz herhangi bir plan yapmamıştım. Düşündüğüm tek bir şey vardı, bu malzemelerin herhangi bir sos olmadan sıkıntı yaratabileceğiydi. Malzeme araştırmalarımı derinleştirdim ve şu sonuçlara ulaştım:
Tereyağı
Soya sosu
Hoi Sin sos
Hardal
Bal

Elimdeki bütün bu verileri kullanarak bir sonuca varmayı kafama koymuştum. Bunun için izleyeceğim yolu belirledim ve harekete geçtim.
Tavuğu yağsız olarak kısık ateşe koydum. Yavaş yavaş pişmeye başladı. (Tavaya bilerek yağ koymadığım için – çünkü sos için tereyağı kullanacaktım - tavuk, suyunu verdi ve tavanın kapağı kapalı olduğundan, günün sonunda haşlanmış tavuk elde ettim.)

Vog tavaya biraz tereyağı koydum. İki adet bütün elmayı soydum, tavanın baş ucuna koydum. Kızmış tereyağına toz kırmızı biber ve azıcık tuz serptim. Elmaları ince ince dilimledim ve vog tavada kızartmaya başladım. Sonrasında ince kıydığım soğanları da ekledim. Çıkan kokular her şeyin yolunda gittiğinin habercisiydi. Çalışmalarım bana keyif vermeye, beni iştahlandırmaya başlamıştı. Bu güzel kokuların sarhoşluğuna fazla kapılmış olsam gerek ki, sos konusunda fazla eli bol davrandım.

Elmalar kızardıktan sonra tavaya soya sosu ve bir çay kaşığı kadar Hoi Sin sosu ekledim. Tatlı ekşi bir tat yakalamam işten bile değildi.
Ancak elbette burada durmadım.
Kendimi, lezzeti perçinleme sevdasına kaptırmıştım ve söz konusu karışıma hiç çekinmeden, ötede bir kasede karıştırmış olduğum hardal ve balı da ekledim.
Yine de kabul etmeliyim ki, sosun bu son durumu gerçekten iştah kabartıcıydı.

Tavuğun üzerine sosu döşedim. Bir süre dinlendirdim. Şaheserime son bir göz bir daha baktım ve o an şunu fark ettim: Bu son aşamaya gelene kadar bir kez olsun yaptıklarımın tadını kontrol etmemiştim. Bu düşünce zihnimi ele geçirmeye ve beni endişelendirmeye başlamıştı. Sonunda bu işkenceye bir son verip, sonuca çatal bıçak giriştim.
Kötü değildi.
Gerçekten de çok kötü denemezdi…

Ancak ben Çin usulüne öykünerek tatlı-ekşi bir lezzetin peşindeyken, yaptığım Elmalı Tavuk yemeği hayli tatlı, hatta şekerli bir tür tavuk haşlama olmuştu. Yemedim değil, ancak hayallerim suya düşmüştü. Yanında bir kadeh beyaz şarabım olmasa, o duygu durumumla ne yapardım ben de bilemiyorum doğrusu…

Peki sizce neden olmadı?

Yazının ilk bölümündeki şıkları göz önüne aldığımızda, benim cevabım “b) Her şeyin sorumlusu Bal!” oldu sevgili okuyan. Evet, bal Hoi Sin sos gibi baskın bir tadı bile geride bırakmıştı.
Bunun bir diğer nedeninin ise 1 değil, 2 elma kullanmam olduğunu düşünüyorum. Evet.

Afiyet Sizinle Olsun.

Peri

2011-03-29T21:26:00.002+02:00

Yıllar sonra, şimdinin atıl arazisi, çocukluğumun geçtiği bu yere gelmek bende karşı konulmaz bir ağlama hissine yol açıyordu.
Ağlamadım.
Çocukken de pek ağlamazdım. Oturmasını kalkmasını bilen, misafir gelince onları sevimli bir “merhaba”yla karşılayan, getirilen pastanın peşinden mutfağa koşmaktansa, onlara terlik veren o çocuklardan biriydim. Efendiydim, örnektim.
Şu ilerideki toprak yol, önceden her nevi bitkinin umarsızca fışkırdığı köhne bir patikaydı. Tekinsizdi. Orada hayaletlerin gezindiği söylenirdi. Evimizle diğer evler arasında hayli mesafe olduğundan, geceleri arkadaşlarımla bu yollarda oynama şansım pek olmazdı. Karanlık çökmeden eve giderdim, annem merak ederdi. Bazen seslerini duyardım onların, tekinsiz patikadan gelen; neşeli, meraklı, cesur seslerini...
Odamın yarım aralanmış penceresinden gelen seslerini engellemeye çalışır gibi savrulurdu hafif hafi, işli perdeler... Neye güldüklerini, neyin peşine düştüklerini tahmin etmeye çalışırdım. Kıskanırdım. Kıskanmak benim gibi çocuklara göre değildi. Kendini eksik hisseden kişi kıskanç olurdu, ben tamdım. Her şeyim vardı.
O geceler, baş ucumda duran hikaye kitaplarımdan en üstte duranı alır, aslında alttaki kitabı okumak isterken, bu kitabı yarım bırakmaktan korktuğum için onu açar okurdum. Annem odamın ışığını görüp zarif elleriyle kapıyı yavaşça açar, masalsı ses tonuyla “oğlum sen hala yatmadın mı? İstersen uyu artık, olmaz mı?” dedikten sonra, cevabımı beklemeden eliyle minik bir öpücük gönderir, kapıyı kapatır çıkardı. Dünyanın en zarif kadınıydı annem. Şu karşımda duran terk edilmiş, kahverengileşmiş eve rengini verendi o, evimizin ışığıydı... Bir Peri gibi… O zamanlar daha büyüktü ev sanki. Şimdi yaşlılıktan küçülmüş gibi; buruşmuş, soluklaşmış, kahverengi.

Belli ki uzun zamandır kimse gelmemiş buralara... Oysa eskiden, ışığa uçan pervaneler gibiydi insanlar bu evde. Pek çoğunun adını bile bilmezdim. Benim için herkes “efendim”di. Tabi efendim, peki efendim, ne demek efendim… Sonu “efendim”le bitmeyen her cümlemde babamın keskin kaşlarından ayrıştırdığı siyah gözleriyle karşılaşırdım. “Efendim” demek daha kolaydı. Karım bana, “Sinirlendiğinde kaşlarını kaldırıyorsun ve bu beni korkutuyor” demişti bir keresinde. Boşanma bahanesi olarak bunu kullanmış olsaydı, belki bir samimiyet ışığı görebilirdim belki… O zaman belki, burada olmazdım bile şu an. Belki o zaman yalnız kalmış bir Peri kızının sessiz çığlığına kulak kesilebilirdim, “Efendim?” derdim... Yeniden hissedebilmek, ışığı görmek uğruna buralara kadar gelmezdim.

Yürüdüğüm bu bakımsız bahçede, var olmak için son nefesini üreten şu güzelim kır çiçeklerinde annemin zarif ellerinden bir iz arıyorum şimdi. Bazı akşamlar, yemekten önce yaptığı kısa yürüyüşlerinden elinde kır çiçekleriyle dönerdi eve. Beni yanında götürmediği için üzülürdüm. Onunla beraber çiçek toplamak isterdim, oysa beni götürmezdi hiç. Yemek masasının ortasına özenle yerleştirdiği, altın varakla oyalanmış cam kavanozun içinde hayat enerjisi oluverirdi kır çiçekleri. Sevmediğim soslarla pişirilmiş yemeklere iştahım kabarıverirdi. Babam “Yine mi? Bu konuda ne düşündüğümü daha önce söylemiştim. Masamıza hiç yakışmıyor bu çiçekler. Lütfen.” dediğinde, annemin yüzündeki yabancı ifadeyi dün gibi hatırlıyorum...
Üzgün bir Peri kızı için toplayacağım şimdi bütün kır çiçeklerini. Elime ne batacaksa batsın! Ne kadar kanayacaksam kanarım… Şu tekinsiz patikanın altını üstüne getireceğim! Nefessiz kalıncaya dek koşacağım… Topladığım çiçekler yorgan olacak üzerime, bu patikada uyuyacağım bu gece! Tam da burada!

...Ama önce eve gitmeliyim. Bir teslim oluş gibi… Baskın güve kokusu ve gıcırdayan tahtalar… Uzun zamandır Peri eli değmemiş eski bir rüküş vazo...
Her şey eski.
Her şey aynı.
Yalnızca zaman geçmiş bu evden.
Sahi, onca zaman geçmiş mi?

O Dediğin, Şiir Değil.

2011-03-21T10:53:00.002+01:00

Küçükken hiç şiir okumaz, hep yazardım. Orta okulda aşık olduğum yakışıklı çocuk şiirlerimi okuyup “ne güzel yazmışsın Kübra” dedikçe tepem atardı. Sadece bu kadar mıydı? Aşkımız hiç mi pekişmedi şimdi? Beni altın kaplama bir tahta filan oturtmak, önüme güller sermek istemiyor musun sonsuza dek sürecek evliliğimiz boyunca? Domuz, ne olacak! Birlikte gülüp eğlenmesini biliyorsun ama!

Bir tek o anlamasaydı keşke... Sıra arkadaşlarımla dergilerdeki cinsel yazıları okuyup, kıkırdıyor, saatlerce konuşuyorduk, ama sıra benim şiirlerimi okumaya gelince anneleri yemeğe bekliyor filan olurdu onları. Kimse şiirden anlamıyordu... Kendime göre dünyanın en iyi şairiydim ve bunu kimse anlamıyordu.

“Durmaktayım ışığın gölgesinde.

Elma ağaçlarının dibine çökmüş
O küçük kızın ta kendisiyim.
Ölüm bahçelerinde…”

Kendimi çok yalnız hissetmeye başlamıştım. Bir süre sonra içine kapanık bir çocuk olmamın daha yerinde olacağına karar verdim. Onlar şiirimi anlamıyorlarsa anlamasınlar, ben yine de yazarım!
Sınıf başkanıydım, tiyatro, marş korosu gibi okul aktivitelerinin kamberiydim, okulda tanımadığım bir insan görüldüğünde onun gerçekten bir insan olup olmadığından şüphelenilirdi. Dolayısıyla bu içe kapanma kararını uygulamam hayli zor oldu. Sancılar çektim.

“Karanlığın ışığı!
Gitmek de zor, kalmak da
Bu çırılçıplak mekanda…”

Kendimi zorla içine soktuğum bu ergen depresyonu, cıvıl cıvıl arkadaşlarımı yıldırmıştı. Yalnızlığın böyle bir şey olduğunu hiç düşünmemiştim doğrusu. Ben “yalnızlık” derken, daha çok şiir yazacağım ve daha çok düşüneceğim sanıyordum. Bu halimi de herkes ayakta alkışlayacak, günümüzün şair kraliçesi olacaktım. Çok da aşığım olacaktı! Kızların hepsi kıskanacaktı filan... Olmadı. İnsanlar benden sıkılıp kaçtıkça, şiirlerimi çevremde kim kaldıysa ona okutuyor, parkta gitar çalıp şarkı söylemek isteyen arkadaşlarımı alıkoyduğumu bir türlü fark edemiyordum.

“Yalnızlığın acıtan karanlığına sığınıyor şimdi kalbim…”

“Çok süper bir cümle kızım! Parka geliyo musun sen de? Haluk Levent günü bugün.”

“Hayır. Sanırım biraz daha burada kalıp yazacağım… ‘Kalbimin rengini arıyorum… Siyah mı? Kırmızı? Kahverengi? Belki tamamen yeşil… Kulağıma gelen melodilerde arıyorum kendimi…’ Bu şiir varoluşçulukla ilgili olacak. Bitince okuturum sana da.”

“Tabi tabi süper olur. Haydi Kübracım kaçtım ben. Gelirsen, parktayız biz.”

Haluk Levent mi? Hıh! Tamam belki bazı şarkıları güzel, ama benim yazdıklarım her halükarda daha önemli! Asıl gerçeklik burada! Eski lahit mi, park kaydırağı mı? Saçmalamayın lütfen!

“Dünya, umudunun son turunu yaptıktan sonra
Biz de bittik, sevgimiz de.
Çocuklarımız savaştı, biz bekledik.
Biz savaştık, bekleyen olmadı…
İşte o zaman belli oldu derinliğimizin rengi!”

Şu yalnızlık deyip durduğum şey, beni her gün ağlatan, arkadaşlarımı aşağılamama yol açan bir tür hastalığa dönüşmeye başlamıştı. İşin aslı, ben de bu yalnızlık işinden sıkılmaya başlar olmuştum.

“Kızım yemek yemedin akşam? Aç yatma… Haydi.”

“Yemek mi? İstemiyorum anne. Yemeğe zaman yok! Yazacak çok şiir var anne...”

Götürüldüğüm ilk psikolog bana “ergenlik bunalımı” teşhisi koyduğunda çok alınmıştım. Sarı Humma, frengiden delirmek filan dururken bu “ergen bunalımı” da neyin nesiydi şimdi? Kimse beni anlamıyordu. Yalnızlığıma daha da gömülmeye başlamıştım...

“Tıkanık bir makam bu, kulaklara dolan…
Bir hançer gibi acımasız, kanatıyor geceyi…”

Bu, ne olduğunu bile pek anlamadığım “yalnızlık” hallerim, sonunda bana bir aşık kazandırmıştı neyseki. Her gün bileklerini kesmekten bahseden, annesinden para çalıp el altından bira alıp iki dikişte içen nur topu gibi bir sevgilim olmuştu! Birlikte bira içiyor, çok acıkırsak ekmek yiyorduk. Tarzımız buydu. “Onlar” gibi değildik biz! Yazdığım şiirlerin yoğunluğunu, hayatı çözmüşlüğümü bir tek o anlıyordu.

“Yollarda ölmeliyim belki…
Gittiğim bütün kentlerin orospuluğunu ruhumda taşırken,
Daha yola henüz çıkmışken,
Yeniden, bilinmeyene doğru ölmeliyim.”

Yaşamın ve ölümün sırrını çözen bu şiirimde “orospu” kelimesini kullandığım için mi bilmem, temizlik bilmez sevgilim beni öpüvermişti okuduğumda. Bira ve açlık kokan bu öpüşme sonrasında yavaş yavaş kendime gelmeye başladım... Neredeyse hiç arkadaşım kalmamıştı ve sosyal anlamda tek iletişim kanalım olan biricik sevgilim, köpeklere tekme atıyor, çaldığı paralarla iflasın eşiğine getirdiği ailesinin adına her akşam bizzat, babasından dayak yiyordu.

Arkadaşlarımı yeniden kazanmak için saçlarımı eskisi gibi tepede at kuyruğu toplayıp, parka gitmeye başlamıştım. Devir değişmiş, Haluk Levent şarkıları söylenmez olmuştu. Bu yeni parçalardan haberdar olmak için fazla entelektüeldim artık. Şairdim. Havam batsın! Zar zor ayrılmayı başardığım biricik sevgilimi düşündükçe, beynimin her bir hücresini bu şarkıları ezberlemek ve arkadaşlarla birlikte onlara eşlik etmek için kullanacaktım. Bir süre sonra beraber ve solo şarkılar günlerimize dönmüştük bile. Daha az şiir yazıyordum, ancak bu sefer arkadaş ortamında yüksek sesle okunuyordu yazdıklarım. Gözler boncuk boncuk doluyor, yer yer sevgi selli sarılmalar yaşanıyordu.

“Umutla ararım benlikleri, ruhları
Karanlığın mezarı olur gece,
Zifir mavinin sonu ve yepyeni bir günün başlangıcı…
Aşık olsak gökyüzüne, yıldızlar kıskanır.”

Bir süre sonra okulun en sevilen şairi olmuştum. Edebiyat öğretmenimin de desteğiyle, 19 Mayıs’larda “Şimdi Kübra arkadaşımız kendi yazdığı bir şiiri okuyacak bizlere” diye anons ediliyordum.

“Kim bilir hangi kentin uğultusu bu beni çağıran
Hangi başkent, hangi tarih bu baştan yazılan
Hangi ufuk, umudun uçsuz bucaksızlığında…”

Başarıya doymayaydım e mi. Doymadım da... Bir süre okul törenlerinin aranılan yüzü olmaya devam ettim. İlginç bir şekilde, en yakın kız arkadaşlarımın hepsinin saçları sarı ve bakımlıydı. Çok güzeldik. Neredeyse her gün, okulun basketbol takımındaki oyunculardan biri bana çıkma teklif ediyor, ben reddettikçe ilahlaşıyordum. Şiirden anlamazdı ki onlar… Ben anlıyordum ama, değil mi? 19 Mayıs’ta bütün okulun ayakta alkışladığı o Kübra kimdi peki? Anlamışlardır herhalde şiirimi… Beni mi, yazdığım şiiri mi alkışlıyorlar? Hayata karşı duruşlarını bilmesem de çevrem çok geniş, bütün okul benim en iyi arkadaşım bir kere! Peki ya buna ne demeli? Hepsi en yakın arkadaşım… En çok hangisini mi seviyorum? Bilmem… Hepsini!

Şiirli ergenlik kumpanyam, defterimin son sayfasına yazdığım şu cümleyle kapanmış:

“Bugün söz bitti. Bugün ben Lorca ile tanıştım.”

***
Lorca anısına...

“ Güz Şarkısı

Bugün içimde belirsiz
bir yıldız ürperişi var,

ama silinip gidiyor

yolum sisin varlığında.

Kanatlarımı kırdı gün

ve üzüntümün acısı

ıslattı tüm anıları

Düşüncenin kaynağında.

Güllerin hepsi de beyaz,

acım gibi beyaz öyle,

Sadece beyaz güller var

kar yağdı da üstlerine.

söndü gitti gökkuşağı.

Canlara da kar yağdı hem.

ve canlara yağan karda

öpüşler, görüntüler var

Ya karanlığa gömülen

Ya düşünce gündüzüne.”

(Sait Maden çevirisiyle)

Federico Garcia Lorca

Jim Morrison ile Nefin:)

2011-03-20T23:49:00.000+01:00

Yes, the river knows
Yükleyen nefinh. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

O Gün

2011-03-20T03:05:00.001+01:00

Hayatımın değiştiği o gün, nüfus sayımında görevliydim. Ek gelir için değerlendirdiğim fırsatlardan biriydi. Sabah erkenden çıkacak, insanları sayacak, akşam evime dönecektim. Sabah nasıl bir adamsam, akşam da aynı adam olacaktım. Her gün olduğu gibi… Yalnız.

Öğleden sonraya kadar, beklediğim düzende ilerleyen günün seyri, o eve girdiğim an değişiverdi…

Kapıyı çaldığımda elimdeki listeye göz atıyordum; kaç ev kaldı gidilecek, kaç kişi kaldı sayılacak? Kelle sayımı yuvarlak hesap yapsam da eve erken gitsem, formları gece kafama göre doldururum. İnsan işte. Hepimiz aynıyız, ne olacak! Kapıyı ikinci kez çalmaya niyetlenip, vazgeçtim. Tam elimdeki forma işaret koyacakken kapı açıldı ve yaşlı bir teyzeyle göz göze geldim. Kendimi tanıttım hızlıca. Normal bir nüfus memuruyum. Sizi sayıp gideceğim. Ne siz uzatın, ne de ben. Yaşlı teyze hiç konuşmadı benimle. Önce kulaklarında bir sorun olduğunu sandım. Tekrar tane tane anlatmaya koyuldum yüksek sesle: “Merhaba. Ben nüfus sayımı için geldim…” elini hafifçe kaldırarak sözümü yarıda kesti. Durdum. Belki de genç bir erkeğin, evlerine nüfus memuru olarak dahi olsa girmesinden huzursuz olmuştur diye düşündüm. Oysa mutaasıp birine de benzemiyordu. Hatta minik inci küpeleri, hafif dekoltesiyle çok hoş görünüyordu. Gülümsedi. Aralanmış kapıyı sonuna kadar açtı. Hoş görüntüsü yüzünden, gençliğinde ne kadar güzel bir kadın olduğuyla ilgili tahminler geçiyordu kafamdan ki, açılan kapının açısıyla, girişte duran aynada bir yansıma gördüm. Genç bir kız hızla geçip sağa doğru gitti. O kim?

Günün o saatinde şaşırtıcı şekilde karanlık, ürkütücü denilebilecek bir ev. Evde hafif bir rutubet kokusu var. Küf… Oysa giriş, hali vakti yerinde bir ev olduğu izlenimini veriyor. Girişte ayakkabılık yok. Yalnızca kocaman bir ayna. Tuhaf… Az önce oradan bir kızın geçtiğine eminim. Yaşlı bir teyze ve kızı. Herhalde baba vefat etmiş, belki kardeş vardır, ama yurt dışındadır, ev babadan kalma olabilir. Yaşlı teyze büyük bir bankadan emekli, kız ise iyi bir üniversitede hukuk okuyordur kesin. Bakalım. Göreceğiz... Yaşlı teyze başıyla selam verip, eliyle salonu işaret ederek beni içeriye yönlendirdi. Ayakkabılarımı çıkarmadım. Tedirgin iki adım attım. O geldi. Nurdan.

“Merhaba. Ben Nurdan. Sayım için geldiniz değil mi? Bir – iki. Gördüğünüz kadarız zaten, sizi fazla uğraştırmayacağız yani, kalabalık değiliz!”

Ne güzel bir kahkaha... Ve ne kadar gereksiz. Yaşlı teyzenin sessizliği sonrasında bu denli yüksek bir enerjiyle karşılaşmak beni hafif korkutmuştu doğrusu. Çaktırmadım. Elimi uzattım, el sıkıştık. Aynadan gördüğüm bir yanılsama değil, gerçek. Çok da güzel. Elleri ne kadar sıcak… Kendimi tanıttım. Ancak ikinci cümleme kalmadan Nurdan salonun masasındaki bir sandalyeye neredeyse zıplayarak oturmuştu bile.

“Böyle buyurun, masada konuşalım.”

Yaşlı teyze ağırkanlı bir şekilde arkamdan dolanıp, onun yanındaki sandalyeye oturdu. Sandalyeyi gürültüyle çektiği için biraz rahatsız oldum. Sağır herhalde. Oysa girişte ne dediğimi anlamıştı sanki... Bunaktır kesin. Yazık. Nurdan’ın saçları darmadağınık, ama yeni yıkanmış gibi. Uygunsuz bir zamanda mı geldim? Antika olduğu her halinden belli olan tahta masanın görkemine hiç uymayan kenarları kısa, üzeri lekeli masa örtüsünü hızlı hareketlerle düzeltiyor Nurdan. Çok hoş bir kız, ama elleri kocaman. Ne tuhaf…

"Etraf biraz dağınık, kusura bakmayın... A, durun. Ne ayıp, hemen oturdum. Ne içersiniz? Açsanız yiyecek bir şeyler de var. Tatlı olarak bal ve kaymak. Gerçi o anca ikimize yeter. İyisi mi içecek vereyim ben size, kusura bakmayın… Ne içersiniz? Çay uzun sürer de, kahve filan yapabilirim?"

Çok hızlı konuşuyor. Sanki her halükarda heyecanlı. Gözleri ışıl ışıl. Ne verirse içerim. Ne koyarsa yerim o an. Yersiz gülümsemesi yüzünden her an elden ayaktan düşebilirim. Evraklarımı masaya koydum.

“Su yeterli. Su rica edeyim.”

Nurdan su getirmek için gözden kaybolduğunda bir an nerede olduğumu unuttum. Çevreye hızlıca bir göz atıp, yaşlı teyzede kaldım. Gülümsedim. O gülümsemedi. Ben onun bilgilerini Nurdan’dan alırım, gidip içeri yatsa ya… Hazır ev de karanlık. Size iyi geceler teyze… Biz Nurdanla devam ederiz, hiç sorun değil. Hala gülümsüyorum. Salak sanıyordur beni kesin. Sağır olma ihtimali yüksek, konuşursam komik duruma düşebilirim. Ne bitmez an. Ah, gitsen keşke... Sanki aklımdan geçenleri okuyor, kireç gibi yüzünde ifadesiz gözlerle bana bakıyor. Tuhafsın teyze. Zaman kazanmak için çantamdan tükenmez kalemimi çıkartıyorum. Artık gereksiz yere iki kalemim var masada. Hepsi senin yüzünden teyze. Bakışları hala üzerimde… Beni korkutmaya başladı. Bu küf kokusu nereden geliyor bu arada? Girişe ayakkabılık koymaz mı insan? Bir su içsem bari… Nurdan geldi. Hoş geldin Nurdan.

“Buyurun, suyunuz.... Soğuk değil ama. Çok sürmez değil mi bu sayım işi? İki kişiyiz biz zaten…”

“Yok, hemen sayarız şimdi…”

Sersemlemiştim ve saçmalıyordum. Elimi çabuk tutmam gerekiyordu... Nüfus formlarını çabukça açtım, elimde kalem, yüzlerine bakmadan, formu hızlıca doldurmak için gereken soruları sormaya koyuldum.

Mevhibe hanım 66 yaşında. Nurdan 26. Kardeş yok. Baba yok. Mevhibe hanımın işini boş bıraktık. Nurdan okuyor. Ekonomi. Nurdan’ın sesi tatlı bir kuş cıvıltısına benziyor. Ev, Nurdan'a akrabası olmayan yaşlı bir adamdan miras kalmış. İlginç… Nurdan Samsunlu. Ben Kütahya. Tüh. Yakın olsa, konuşacak konu çıkardı… Mevhibe hanımın memleketi İstanbul. Bütün sorulara Nurdan cevap veriyor. Ne tatlı… Peki ya Mevhibe hanım? Tutamıyorum kendimi, meraktayım:

“Mevhibe hanım, şey herhalde…”

“Efendim, ney?” Nurdan sen hep sor, ben söyleyeyim…

“Şey… Mevhibe hanımın diyorum, bir sıkıntısı mı var?”

Yine gereksiz bir kahkaha. Ne kadar güzel güldüğünü söylemiş miydim Nurdan’ın?

“Yok. Konuşmaz o. Ya aslında biz biraz tuhaf bir aileyiz…”

Duygularıma tercümansın Nurdan. Eviniz de küf kokuyor bu arada…

“Nasıl yani? Neden tuhaf?”

“Mevhibe hanım, benim kızım.”

“Efendim?”

Ben sorunca o kadar tatlı gelmiyor ama kulağa!

Evet, duyunca ben de şaşırdım. Aptal oldum. Nasıl yani? Yanlış duyduğumu düşünerek tekrar ettim:

"Pardon, biraz kafam karıştı… Mevhibe hanım, Nurdan sizin kızınız, doğru mudur?"

Birbirlerine baktılar. Cevap yok. Nurdan tekrar gülmeye başladı... Sen hep gül, ben hep komik konuşurum Nurdan... Mevhibe hanım vakurluğunu hiç bozmadan, aşağılayıcı gözlerle bana baktı. Sanki evrenin sırrını bu ikisi çözmüşler ve dünya üzerinde bir tek benim haberim yok bundan. Mevhibe hanımın üzerimden çektiği bakışlarıyla geliyorum kendime. E, nedir durum? Kim kimin kızı yani?

“Bunu sık yaşıyoruz. Yanlış duymadınız, Mevhibe hanım benim kızım. Evlatlık yani.”

Nurdancım, ben müsaade alsam artık… Formları evde ben kendim doldururum, hiç zahmet vermeyeyim… Oldu iyi günler.

“Nurdan’dı değil mi? Kusura bakmayın, ben halen durumu anlayabilmiş değilim... Şaşkınlığımı mazur görün, tuhafıma gitti biraz.Yani siz Nurdan, 66 yaşındaki bu teyzeyi evlat mı edindiniz?”

“Bu teyze” dedim diye mi bu seferki bakış, yoksa Mevhibe hanım zaten kendinden korkutucu bir insan mı?
Ya da sadece benden nefret ediyor... Ancak biraz anlayışlı olmasını beklerdim. Ne oluyor yahu? Yaşlı başlı kadın evlatlık mı olurmuş!

“Evet, öyle oldu. Mevhibe hanım eski orospu. Böyle hani üst düzey orospulardanmış… Sonra düşmüş, garibim. Benim hızlı dönemlerimde bir barda tanıştık onunla. Uzun hikaye…

O olmasa ne halde olurdum kim bilir…”

Sarıldılar.

Ne oluyor yahu? Kim orospu, bu korkutucu, dilsiz, bunak teyze mi? Tamam gençliğinde güzeldi herhalde ama… Nurdan af edersin de, sen ne ayaksın peki? Kötü yola düşecek bir kıza da benzemiyorsun… Hem ne biçim bir ev burası? Küf kokusu, girişte devasa ayna bilmem ne… İşimi gücümü bitirip eve gideceğim ben, bırakın allahınızı severseniz…

“Yani evlatlığınız... Anlıyorum…”

Gayri ihtiyari söyledim. Neyini anlıyorum ulan, nasıl anlayabilirim? Bu pörsümüş yaşlı kadın, bir zamanların kallavi orospusuymuş, bu cıbırık kız Nurdan da buna sahip çıkmış, evlat edinmiş öyle mi? Nurdan’ın saçları da mis gibi kokuyor yahu… Tamam, her şey dursun bir dakika!

Her şey durduysa da Nurdan durmadı. Duygusal yükü ağır olduğu hissedilen bir ses tonuyla başladı anlatmaya...

“Mevhibe hanım o zamanlar az da olsa konuşuyordu…”
Sesi başka bir zamandan gelir gibi devam etti, “O gece bardaki tanışmamızdan sonra bir süre hiç görüşmedik. Sonra bir gece bir ara sokakta buldum onu…” O an beni görmüyor gibiydi… Bugüne dek belki de hiç dillendirmediği bir konuyu artık içinde taşıyamıyormuş gibi konuşuyor, gözlerini yere dikmiş hızlı hızlı anlatmaya devam ediyordu. “Yerde kargacık burgacık yatıyordu. Perişan haldeydi. İçim gitti… Beni hatırlamadı sandım ilk önce. Sonra elimi tuttu ve bir süre birbirimize baktık. Hatırlamıştı beni, gördüğüne de çok sevinmişti hatta, ama hiçbir şey söylemedi. O zamanlar yaşlı bir adamla birlikteydim ben. Mevhibe hanımın hastane masraflarını da o karşıladı. Bir süre bize o baktı. Sonra öldü. Çok üzüldüm ben. Kötü günler geçirdim…” Küçük bir kızınki gibi iç geçirerek devam etti: “Mevhibe hanım hep yanımdaydı ama. Hep böyle suskun... Bir daha hiç duymadım konuştuğunu. Ben hep çok konuşuyorum diye mi acaba Mevhibe hanımcım?”

Bir tek ben gülümsedim. Onlar yine sarıldılar. İkisi de karşımda gizli hıçkırıklarla ağlamaya başlamışlardı. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Durum iyiden iyiye tuhaflaşıyordu...

“Neyse canım, o günler geride kalmış… İyi ki evlat edinmişsin Mevhibe hanımı Nurdan. Analı – kızlı gayet iyi görünüyorsunuz bana!” deyiverdim.

Nurdan gülümsedi. Gözünde kalan yaşlar, elmacık kemiklerinden aşağı alelacele yuvarlandı. Sen istersen ağla Nurdan, ben hep yanında olurum… Mevhibe hanım bir Nurdan’a bir bana derin derin baktı, belli belirsiz ağlıyordu. Ağırlaşan bu havadan hepimizi kurtarmak isterken amaçsızca ayağı kalkmış bulundum. Sanki çok önemli bir şey söyleyecekmişim gibi ellerimi masaya koydum kararlılıkla. İkisi de bana bakıyorlardı haklı olarak. Bir şey söylemeliydim… Ben de o cümleyi söyleyiverdim:

“Bundan sonra ben sık sık gelirim madem, size bakarım.”

Nurdan yerinden fırladığı gibi boynuma atıldı. Sarıldık. Onları anladım da, ben niye katıla katıla ağlamaya başlamıştım, onu pek hatırlamıyorum şimdi...

O günkü şaşkınlığımı ne kadar anlatsam azdır. Hayatımda yaşadığım en tuhaf gündü gerçekten. Bugün hala Nurdanla o günü hatırlayıp güleriz... Benim şaşkınlığım, sarsaklığım, Mevhibe hanımdan korkmam, Nurdan’ın aynadaki yansıması, sempatik tavırlarıyla aklımı alması… Nurdan'ın aniden bana sarılması. Ne gündü ama!

Sayımdan hemen sonra o eve tekrar gittiğimde beni ailenin bir ferdi gibi samimiyetle karşılamışlardı. Çay içmiştik birlikte...

Nurdanla 6 yıllık birlikteliğimiz boyunca, Mevhibe hanımdan hala tek bir kelime duymadım. Ne bunak, ne dilsiz, ne sağır… Konuşmuyor, öyle. Biz de Mevhibe hanımın geçmişinden konuşmuyoruz.
72 yaşındaki evlatlığımız Mevhibe hanımı insanlara anlatmak zor oluyor tabii. Şaşıyorlar. Evimizin girişinde de ayakkabılık yok mesela, kocaman bir ayna var... Yani biz biraz tuhaf bir aileyiz ve artık üç kişiyiz.

"14 Kasım"

2011-03-11T12:15:00.000+01:00

"Kitapların belirli yerllerini okuyabilmek, bazı insanların bu konuda - kitap okuma konusunda - en önemli özelliklerinden biri gibi geliyor bana. Ben de çoğu zaman böyleyim. Sanki, bu 'belirli' yerlerin ne olduğunda insanların büyük bir kısmı birleşiyor. Özellikle ben, bu 'belirli yerlerin' dışında kalan ve çok kaba bir deyimle 'ukalalık' denebilecek bölümlerden kaçınmalıyım. Kendi okumak istediği yerleri yazmalı insan herhalde."

Oğuz Atay - Günlük

Bloguma Dokunma Bildirisi

2011-03-08T18:15:00.000+01:00

Hangi kanalla olursa olsun, "ifade özgürlüğü"nün kısıtlanması art niyetlidir, kötüdür, yanlıştır.

"Bir ülkenin internet deneyimi ve tarihinin sansürlerle anılması çok trajikomik bir durumdur. İnternetin özü olan birey haklarının ve bireysel özgürlüklerin kısıtlanması, sosyal medya dünyasının özüne tamamen aykırıdır.
Bizler; Türkiye’nin dört bir yanından profesyonel veya amatör olarak blog tutanlar, internette günlük yaşantılarını ve birikimlerini ve deneyimlerini diğer insanlarla paylaşma hevesiyle tutuşan herkes, gelişmeleri endişe içinde izlemekteyiz.

5846’nci no’lu kanunun esnekliğinden mütevellit, 1 Mart 2011 günü, Google’a ait olan ücretsiz blog servisi Blogspot, Digiturk grubunun açmış olduğu dava sebebiyle erişime kapatılmıştır. Süper Toto Süper Lig’in yayın haklarının sahibi olan Digiturk bu davada, korsan olarak LigTV yayını yapan kişilere karşı kendi haklarını savunmak amacıyla hukuki süreç başlatmıştır. Ancak ilgili kanun gereği yasaklamaların, sitelerin adresleri ve alt-domainleri üzerinden değil; IP adresleri üzerinden yapılması sebebiyle Blogspot’a ait birçok ilişkili IP aralığı erişime kapatılmıştır. Böylelikle de binlerce blogger’ın kişisel sitesi sansür kurbanı olmuştur. Bazı bloglara bazı anlarda girilmesinin sebebi ise aynı IP üzerinde birçok blogun yer alması ve aslında her IP’nin yasaklanmamış olmasıdır.

İlgili kanunun esnekliğini ve nelere yol açtığını geçmişte birçok kez görmüşken, devlet sansüründen dolayı binlerce site yasaklanıyorken, Digiturk ve Google’dan daha duyarlı davranmalarını beklemek tüm blogger’ların hakkıdır. YouTube’daki korsan maç yayınlarını kaldırmak için yapılan özel yetki anlaşmasının bir benzerinin de Blogspot için yapılması ihtimal dışı değildir. Bugüne dek Digiturk ve Google bu konuda masaya niçin oturmamışlardır? Google kendi kullanıcılarının hakkını neden savunmamaktadır? Digiturk böyle bir topyekün sansürün yaşanacağını bile bile neden hâlâ, tek amaçları düşüncelerini diğer insanlarla paylaşmak olan bloggerları mağdur etmektedir? Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti’nin yasa koyucuları, vatandaşlarının ifade özgürlüğü hakkının gasp edilmesine neden hâlâ göz yummaktadır?

Kaldı ki bu korsan yayınları yapan kişiler, teknik bilgileri yüksek olduğundan bu yasaktan etkilenmemektedir. Tam tersine bu sansür, tek amacı blog tutmak olan internet kullanıcılarını etkilemektedir.
Digiturk, Google ve Türkiye Cumhuriyeti devletini artık bu sansür ayıbına karşı duyarlı olmaya, tüm sansür karşıtı internet kullanıcılarını bu harekete katılmaya ve tüm basın mensuplarını ifade özgürlüğüne destek vermeye davet ediyoruz.

Tüm Blogger’lar adına,
Bloguma Dokunma"

"O vurdumduymazlık"

2011-03-07T13:48:00.000+01:00

"Her şey, dahiyane bir yapıtın bir bütün olarak ve hiç örselenmeden yazarın usundan çıkabilme olasılığına karşıdır. Genelde maddi koşullar buna karşıdır. Köpekler havlayacaktır; insanlar çalışmasını yarıda kesecektir; para kazanmak gerekecektir; sağlık durumu bozulacaktır. Üstüne üstlük tüm bu güçlükleri belirginleştirip katlanmasını daha da güçleştiren, dünyanın o meşum vurdumduymazlığı vardır.
O vurdumduymazlık insanlardan şiirler, romanlar, tarihler yazmalarını istemez; onlara gereksinimi yoktur. (...) Doğal olarak, istemediği bir şeyin karşılığını vermeye de pek niyeti yoktur."

Virginia Woolf - Kendine Ait Bir Oda

Tori Amos ile Nefin:)

2011-03-02T12:04:00.000+01:00

Niko ve Cabi_Tori ve Nefin
Yükleyen nefinh. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

"Uzayın Formu"

2011-03-01T15:27:00.000+01:00

"(...) yaprağın iç damarlarının ağı ve ışığın oklarının her an yarıldığını, her şeyin boşluk hamurunda negatif olarak basıldığını, iz bırakmayan hiçbir şey var olmadığını, her olası şeyin, her olası izinin ve izlerin an be an uğradığı her değişimin, örneğin bir halifenin burnunda çıkan bir sivilcenin büymesi ya da çamaşırcı kadının göğsüne konan sabun köpüğünün uzayın genel formunu, her boyutunda nasıl değişime uğrattığını hiç akıldan çıkartmamamız gerekir."

Italo Calvino - Kozmokomik Öyküler

Görmeyen Görmez

2011-02-28T09:59:00.000+01:00

Burada son iki günüm. Geldiğimden beri yazabildiğim birkaç satır bu işte. Oysa ne hayaller kurmuştum buraya gelirken… Her şeyden kaçıp, gündelik hayatıma dair her şeyi beş günlüğüne bırakacak, zihnime özgürlük verecektim güya. Akıp giden hayata “dur” demenin gururuyla oturup yazacaktım şu masada. Öykülerim şiirlerim saçılacaktı ortalığa... Nerde? Hani?

O havalı yazarlar gibi yemeden içmeden kesilip yalnızca yazı yazacağım diye iki şişe şarap bile aldım yanıma, ama açacak almamışım iyi mi! Duruyorlar öyle bir köşede. İçesim de yok şimdi. Yol boyunca ilginç hiçbir şey de yaşamadım ki, geldiğim gibi hararetle oturup yazayım! Keşke önceden düşünseydim buraya gelince ne yazacağımı…

İyi de, düşünmeye vaktim mi vardı sanki? İşten izin alıp bu küçük kıyı kasabasına gelebilmek, en sakin otelin hangisi olduğunu önceden araştırmak, çantaya iki pantolon iki kazak, bırak kalsın kremlerim, en güvenli otobüs firması hangisi, cam kenarı bilet, yanıma kim oturacak stresi, varınca servis mi taksi mi, eşe dosta yaptığım edebi açıklamalar “Bilirsin işte, bazen insanın kaçası gelir…”; annem merak etmesin, varıncaya kadar arayıp bilgi vermeli, otobüste kitap filan okumalı havaya girmeli – ala ala aşk romanı mı almışım yanıma, yanlış olmuş… Otel eski mi eski - oysa fotoğraflardan hiç de böyle görünmüyordu, temiz olsa bari… Oda biraz küçük mü ne? Ahşap olması güzel, ama ya götüm donarsa gece? Rutubet de olur şimdi burada… Anneme söylemeyeyim bari. Bu ne yahu: Yatak iki kişilik mi, tek kişilik mi belli değil! Aman neyse, rahat olsun da… Televizyon ne alaka? Yazmaya geldik buraya yahu, televizyonu niye koydunuz çok komiksiniz… Hah, camın önünde küçük bir masa var. Tam yazar işi! Bu iyi oldu işte...

Önce biraz dinleneyim, sonra deniz kenarında kısa bir yürüyüş - belki balık yerim - zihnim arınsın, buraya alışsın sonra bak gör neler yazacağım derken… Ne oldu? Ha? Ne yazdım? Nostaljik olsun diye yanımda getirdiğim şu kağıt yığınına kurşun kalemlerimle güzel kız yüzleri çize çize geçti üç günüm! Sıkıldım artık. Yaza yaza bunu yazıyorum işte! Neden yazamadığımı yazmanın metni. Bu mudur yani? Çok önemli bir şeyler yazmam gerektiğini düşünmekten, içimden geçen tek bir şeyi bile yazmadım üç gündür. Bu yazdıklarımdan çok daha güzel şeyler geçmişti mesela içimden, yazmadım, “daha iyisi çıkar yahu du bakalım” dedim kendi kendime. Demez olaydım! Şimdi o güzel şeyler neydi onu da unuttum iyi mi. Balık yediğim yerin sahibi o yaşlı adamın bakışında anıların tortusunu mu görmüştüm, neydi, öyle şiirsel bir şeyler… Bu kadarı kalmış aklımda işte. Bu ne şimdi? Yaşlı adam tortusu yazmaya mı geldim ben ta buralara! Ne bilirim ben onun anısını dıdısını? Adam da ölmüştür belki hatta, her an ilham gelir de yazarım diye doğru dürüst dışarı çıkmadığım için hiçbir fikrim yok şu an. Zaten dışarı çıkasım da yok artık. Hem balığını da beğenmemiştim ki, çıksam bile gitmem oraya bir daha. Allah rahmet eylesin.

Hava da soğuk. Onca yolu üşümeye gelmişim sanki! Üstüne üstlük odadaki şu battaniye de çok kötü kokuyor. Kim bilir benden önce bu odada kalanlar ne halt ettiler üzerinde? Gerçi o battaniye sırtımda, şu an masada “yazar” gibi oturuyor olmam, kurşun kalemimden çıkan şu hışır huşur sesler filan, bunlar güzel şeyler doğrusu… Nostaljik yazar havamı perçinliyor. Sahi, battaniyenin hikayesini mi yazsam? Yok artık! Bana ne elin bitli battaniyesinden! Şu an benim çok konuşulacak o yazıyı yazıyor olmam gerekiyordu! Dünyaya verecek bir mesajım, bir derdim olmalıydı benim! İçimden taşan sihirli kelimelerim dökülmeliydi şu kağıtlara da, yırtıp yırtıp atmalıydım umursamadan… Sahi, geçen gün eltim şu borç meselesi yüzünden canımı sıkmıştı benim. O da dert. Yazsam mı ki? Hayır ya, elti mi anlatılır yazıda? Daha büyük bir şeyler olmalı! Dünyayı değiştirecek, yeri göğü sallayacak türden bir şeyler… Dur bakayım… Geçen gün otele gelmeden önce çarşıda tur atarken o eski kös dükkanların arasında görmüştüm, bir adam bıçak biliyordu. Kayışı gere gere böyle, sessiz… Onu mu yazsam? Neyini yazacağım ki ben onun? Kayışı gerdi, bıçakları biledi işte. Adamın işi bu zaten. Bunun neresinde çok konuşulacak yazı, dünyayı değiştirecek mesaj?

Böyle küçük şeyler değil, çok önemli bir şeyler yazacağım ben! Annem de hep söylemiyor mu zaten “benim kızımın kalemi çok iyidir” diye. Dur şimdi ben bir sahile yürüyeyim de denize bakayım biraz, belki bir şey gelir aklıma. Yazarlar denize filan bakınca büyük fikirler çıkıyormuş, öyle okumuştum…

Beverly Hills_Cartoon_Bianca

"Peki"nin İzinde...

2011-02-27T14:05:00.004+01:00

“Peki” sözcüğünde bir sihir vardı... Nereden kaynaklandığını etimolojik olarak bulmanın mümkün olmadığını bildiğim bir sihir. Hayatın anlamı gibi bir şey olası gelen bir sözcüktü “Peki”. Yani ne yüklersen, o.

Bu hale gelmeden çok önce, primitif bir “pekiyi” olduğu zamanlarda karşılaşmıştık onunla ilk defa. Yıldızlısı da vardı… “Pek iyi” diyordu bize. Çok iyi değil. Az hiç değil. Hakkını yememeli, hayli iyi işte…

Pek iyi.

O zamanlar beni çok etkilemiyordu bu sözcük... İlk görüşte aşk değildi şüphesiz. Tekil varlığını henüz ispat edememişti, durum bildiriyordu sadece. Tanımlama aracı olarak kullanılan iki sözcükten oluşan bir tümce kadardı varlığı. Sonraları çok farklı formlarda yakaladım onu. İşler o zaman değişmeye başladı...

Bir kavgada kulağıma çalındığı oldu:

“Anlamıyor musun beni, bundan kaçamayız diyorum sana!”

“Peki, tamam!”, senin dediğin olsun “iyi, peki!”.

Vazgeçmişlikte, kabullenmişlik duygusunda duydum onu:

“Peki madem… Öyle yapalım.” Israr etsem ne yazar olan olmuş…

Sonra, duygu yorgunluklarında çıktığı oldu ortaya:

“İyi de ben nasıl suçlu oluyorum şimdi onu anlayamadım… Aslında sen beni hiç sevmedin ki zaten!”

Gerekçen bu noktaya geldiyse,“peki”, öyle olsun... “Haklısın, sevmemişimdir. Hiç…”

Kaçınılmaz olan yaşanıyordu...
O, olduğu gibiydi aslında, ama isteyen istediği yere sürüklerken buluyorduk onu.

Meydan okumada, öfkelerde harcanırken:

“Peki”, madem öyle, “bunu siz istediniz!”

Yaşanan bir durumu anladığını dile getirirken kullanıldığı çok olurdu:

“Hmm… Peki.” Geçelim bunu.

Bazen ukalalıkta kullanılırdı: “Peki peki, anladım ben seni…”

Daha neler neler...

Onunla birlikte bu sürecin içindeyken, gerçek anlamına uygun olarak ne zaman kullanılacağının merakı içerisindeydim. İzliyordum. Bütün “peki”leri topluyor, zihnimde tasnif ediyor, duygular ve durumlarla eşleştiriyor, düşünüyordum. Sihirli “peki”yi bekliyordum. Biliyordum, gelecekti.

Bir süre sonra bu umutla “peki”leri toplamaktan, “sihirli peki”yi beklemekten yorulmaya başladım. Pek çok sözcük benden ilgi dilenmeye başlamıştı bile; “ama”lar, “zaten”ler dayanmıştı zihin kapılarıma, sabırsız... Bense hareket edemiyordum. Henüz “peki”nin işi bitmemişti benimle.

… Ve sonra, hiç beklemediğim bir anda geldi.

Kendini ayakta tutma mücadelesi vermekte olan uzun bir izah monoloğunun ardından duydum onu. Buydu. Aradığım “peki”yle karşılaşmıştım. Sihirli…

“Ama zaten öyle olsa da böyle olur... Çünkü, değilse konuşmaya bile değmez. Öyle olursa böyledir. Bu kesin. Böyle olursa zaten öyle olur. Bunda da tartışılacak bir şey yok. Dolayısıyla bu böyle.”

“Peki.”

meren.org

"Edebiyat Üzerine"

2011-02-24T10:56:00.001+01:00

"...Ama işimle birlikte verandada otursam da, bir tek çocuğun bile - çıplak ayaklarıyla gelip bir bacağını diğerinin arkasına sürterek - durup bir yazarın işini nasıl yaptığını görmek için parmaklarımı izleyeceğini sanmıyorum.

Bunun kötü ya da işe yaramaz bir meslek olduğunu söylemiyorum, ama eşsiz güzellikte ve çarpıcı işlerden de değil, ve kullanılan malzeme garip türden - onu görmüyorsun bile. Ama daha önce gördüğüm her şeyin onun içinde olmasını isterim: Demircinin çınlayan çekiç darbelerini ve ıslık çalan boyacının renklerini, terzinin sabrını ve taş ustasının dikkatli oymalarını, ekmekçinin koşuşturmasını, yoksulların alçakgönüllüğünü, ve bir çocuğun şaşkın ve büyülenmiş gözlerinin önünde kule gibi yapılı adamların yaptıkları işe kattıkları kuvveti ve yeteneği."

Kurt Vonnegut - Ölümden Beter Yazgılar

M.A.Diyarbakırlıoğlu - Demirci ve oğulları

"I couldn't sleep"

2011-02-22T01:04:00.003+01:00

Tarifsiz bir uymsuzluk içindeyim.
Ve yazıda kalan şeylere bayılıyorum...

william burroughs_black smoker

"Bir sineğin ölümü, ölümdür."

2011-02-18T14:50:00.000+01:00

"Bir sinek nasıl ölüyor, onu izledim. Uzun sürdü. Ölüme karşı savaşıyordu. (...) Nasıl bittiğini bilmiyorum. Kuşkusuz, sonunda gücü tükenen sinek yere düştü. Duvara tutunan bacakları ayrıldı. Ve duvardan düştü. Hiç bilmiyorum, oradan uzaklaşmamın dışında. Şöyle dedim kendi kendime: 'Delirmeye başladın'.

Ve oradan uzaklaştım.
Michelle Porte geldiğinde, o yeri ona gösterdim ve bir sineğin orada, saat üçü yirmi geçe öldüğünü söyledim. Michelle Porte, buna kahkahalarla güldü.
Bana gelince, bu öyküyü, sinekle benim aramda yaşanan şeyi size böyle, gerçekliği içinde, benim gerçekliğim içinde anlatıyorsam bu, o yaşananın henüz kendini gülmeye sunmamış olmasından.
Bir sineğin ölümü, ölümdür."

Marguerite Duras - Yazmak

Yük

2011-02-17T09:58:00.002+01:00

Bugün durgunum biraz.

Sabahtan beri pek hareket olmadı. Güneşin ilk ışıklarıyla içim ısınırken, etraftan bir iki gemi geçiyordu, o kadar. Hayli yavaş ilerliyorlardı. Yük gemileri. Varılacak yere varmalarıyla, bir sonraki yolculuklarına çıkmaları bir. Aceleye mahal yok. Bir şekilde seviyorum onları. Beni hırpalamadan ilerlemeleri en güzeli. Yavaşlıkları saygılarından…

Biliyorum, biliyorum, onlar yalnızca işlerini yapıyorlar.

Zaten bana batmalarını ben de istemem. Büyük işler açıyorlar sonra başıma. İçim dışıma çıkıyor onlar yüzünden. Yine de buradalar işte. Misafirler bana. Her seferinde.

Bugün biraz durgunum, ama ne yalan söyleyeyim, az gemiden değil.

Bugün en üzüldüğümü içime atmış insanlar. Bunu uygun bulmuşlar bana.

Bu sabah güneş doğmadan önce fark ettim. İçimde bir ölü var.

Ondan durgunum biraz. Fazla salınmak istemiyorum, ölüye saygısızlık olmasın diye yavaşım. Ötedeki fırtına akşam üstüne doğru uğrar bana... Elimde olsa dizginlerim dalgalarımı. Ama işte onlar ben, ben onlar.

Ölüyle ben, şimdilik seyirdeyiz. Henüz vakit var.

Oysa ne de güzel görünüyorumdur günün bu saati uzaktan... İnsanlar var kıyıda. Oturmuş beni izliyorlar. Dalgalarım onlara seyirlik geliyor. Ah, hele bir de geceyse… Hakları var: Ben ay ışığına şıkır şıkırım, onlar bana mest! Ne anlamlar yüklüyorlar bana bir bilseniz... Olmadığım, bir tek ben kaldım.

Bugün de, toprak ettiler beni işte. İçimdeki ölüyle. Bana gömdüler onu.
Durgunum. Yüküm ağır. Bugün yük gemilerinin halinden bir ben anlarım.

Lavabo Masalı

2011-02-10T11:21:00.003+01:00

Develer tellal, pireler berber ikenden beri, çok ama çok eskiden beri Mutfak Lavabosu evin en pis yeri diye bilinirmiş. O kadar çok bakteri barındırırmış ki, içine düşen elmayı iyice yıkamadan yiyen yataklara düşer, hasta olurmuş.

Lavabo içindeki bakterilerse başka bir alemdeymiş… Çamaşır suyu en büyük korkuları.
Temizlik günleri Kötü Kadın gelip, lavaboyu ovacak, hepsini çamaşır suyuyla bir çırpıda öldürecek diye korku içinde yaşarlarmış. Neyseki akıllı kızlar Maya ile Küflis varmış da, temizlik günlerini bir bir takip edip, bakteri ahalisini önceden uyarıyorlarmış.

Maya, bakterilerin en güzeli, en alımlısıymış. Ahali ona pek bir düşkünmüş. En yakın arkadaşı, iyiler iyisi Küflis ile birlikte temizlik günleri gelmeden, Kötü Kadın’ın gazabından herkesi korurlarmış. Hep, birlikte gezer, ahaliye neşe saçarlarmış.

Bir süredir güzeller güzeli Maya’nın hiç tadı yokmuş. O şen şakrak halinden eser kalmamış, lavabo eğlencelerine katılmaz olmuş. Öte yandaki bulaşıklığa baka baka iç geçirip, hülyalara dalıp gitmeye başlamış. Endişe içindeki bakteri ahalisi “Derdi nedir” diye en yakını Küflis’e sorsalar da pek bir şey öğrenememişler, merakta kalmışlar. Maya’nın hallerini gördükçe “İnce iş” olduğunu anlamışlar, ses etmemişler bundan böyle.

Günlerden bir gün Maya süslenmiş, paklanmış, bulaşıklığa doğru uzun bir yolculuğa çıkmak üzere hazırlanmış. Bulaşıklığın yanındaki temizlik malzemeleri açıkta!
Maya oradan geçerse biter kalır.
Küflis onu durdurmalı.

Endişe içinde bakteri ahalisini seferber etmiş, ağlamış ama Maya’nın kararı kesin, ne desen dinlemiyor… Küflis çareyi, onunla birlikte gitmekte bulmuş sonunda. Aklı sıra Maya’yı kollayacak, bulaşıklığa giden yolda onu deterjanlardan koruyacak. Maya dinler mi, “sen kal, ben gideceğim” deyivermiş. Küflis, Maya’nın bulaşıklıkta yaşayan yakışıklı bakteri Mito’ya olan aşkı yüzünden bu hallere düştüğünü bildiğinden, onu sözle caydırmaya çalışmış bu defa. Mito’yu kötülemiş, yalan söylemiş: “Başka sevdiği var Mito’nun. Seni seviyor olsa, kendisi gelirdi buraya” demiş. Maya o an Küflis’in de Mito’ya aşık olduğunu düşünmüş ve Küflis’e: “Bunca zamandır en yakın arkadaşım sen… Demek aklın fikrin Mito’daymış… Kıskançsın. Kötüsün. Mito beni seviyor. Bize engel olamazsın!” diye haykırmış bir hışımla. Küflis gözyaşları içinde kalakalmış. Maya ise vakit kaybetmeden yola düşmüş.

Maya ile Küflis kendi dünyalarında yaşayadursun, bakteri ahalisinde bir korku, bir panik…
Bu ikisi, Mito yüzünden temizlik günlerini takip etmeyi unutmasın mı!

Durumu fark etmişler etmesine, ama geç kalmışlar. Kötü Kadın’ın “Şu lavaboyu da bir güzel ovdum mu, tamamdır…” diye kükreyen sesi kaplayıvermiş mutfağı bir anda. Kötü Kadın kocaman eldivenlerinden sular damlaya damlaya; bir elinde çamaşır suyu, bir elinde çirkin bez, yaklaşıyor Lavaboya. Yer gök zangırdıyor adımlarıyla…

Maya’nın korkudan beti benzi atmış, Küflis panikle “Temizlik günüüü!” diye bağırıyor etrafa, ahali korku içinde: “Ama nasıl olur?”. Deli deli koşuşturuyorlar bir oraya bir buraya. Maya’nın nefesi kesiliyor korkudan, bayılıveriyor oracığa, Küflis Maya’yı uzaktan gördüğü gibi peşine koşuyor, ahali tuvalete kaçmak için örgütleniyor, herkeste bir koşuşturma, etraf curcuna derken…

Foşşş…

Tertemiz mutfağın mis kokan havasına asılı kalmış bir cümle duyuluyor yedi düvelde:
“Hah, şimdi çayımı koyayım da, çocuklar gelmeden şöyle bir uzatayım ayaklarımı iki dakika.”

"25 Nisan 1970"

2011-02-09T11:53:00.001+01:00

"Selim gibi, günlük tutmaya başlayalım bakalım. Sonumuz hayırlı değil herhalde onun gibi.

Bu defteri bugün satın aldım. Artık Sevin olmadığına göre ve başka kimseyle konuşmak istemediğime göre, bu defter kaydetsin beni; dert ortağım olsun. 'Kimseye söyleyemeden, içimde kaldı, kayboldu,' dediğim düşüncelerin, duyguların aynası olsun. Kimse dinlemiyorsa beni - ya da istediğim gibi dinlemiyorsa - günlük tutmaktan başka çare kalmıyor. Canım insanlar! Sonunda, bana, bunu da yaptınız."

Oğuz Atay - Günlük

Source

2011-02-08T16:56:00.002+01:00

Evdeki Kediler

2011-02-02T20:30:00.004+01:00

Bu, sonradan dişi olduğu anlaşılan saygıdeğer ÇapÇap.

Bu da Çariçe Niko. (O hep dişiydi.)

Damdaki Kediler

2011-02-01T23:48:00.002+01:00

Ben kedilerden nefret ederim. Hepsi babaannemin yüzünden...

“Mefküre hanım” diye bahsederdi babam ondan, “annem” demezdi korkusundan. Ondan etkilendiğimden mi bilmem, ben de babamı ismiyle bildim oldum olası, “baba” demedim.

Biraz deliydi benim babaannem. Beni bu kadar sevmeseydi, bugün nasıl da sağlıklı bir ruh halim olurdu diye düşünüp dururum zaman zaman.

Mesela, çay bardağını kaşığı içinde koydum mu önüne, demediğini bırakmazdı. Benim evde kalacağımla açardı ağzını, annemin onu kaynar suda ısınmış çay kaşığıyla yakma planlarında yumardı gözünü. Söylenmeye başladı mı, torun torba sağ bırakmazdı babaannem. “Hayır efendim, ben her şeyin farkındayım!” diye söylenir dururdu uykusu gelene kadar.

Küçükken beni hep elde yıkardı arap sabunuyla. Bembeyaz tenime kimyasal şeyler değmesin, kedi köpek kokusu sinmesin diyeymiş, öyle derdi. Romatizmadan bükülmeye başlamış elleriyle ovalardı sırtımı. Çok da acıtırdı, ama korkumdan ses edemezdim. Onun yüzünden saçlarım hep arap sabunu koktu benim. Dalga geçerlerdi okulda. Temizdim, ama okulun taş merdivenleri gibi kokuyordum işte. Hademenin oğlundan başka da aşığım olmadı.

Beni sokakta kedi köpekle gördü mü, bütün akşam kıl tüy, kıyameti koparırdı. Üzerime bu kadar titremeseydi; annemin hediyesi minnoş kedi kapının önüne konmaz, sokakta peşinden koşturduğum Kara köpeğimi belediye vurmazdı belki de. Ha, sahi… Bir de baldan tatlı diliyle (!) anlattığı o yegane kedi masalı vardı babaannemin: “Damdaki Kediler”. Büyüdüğümde bile, her gece aynı masalı dinleyerek uyudum ben. Babaannemin bildiği o tek masal sağolsun, gördüğüm kabuslar kompozisyon ödevlerimden tam not getirirdi bana her zaman. Ben daha anneme gururlanamadan, öğretmenim annemi çağırmış olurdu okula. Sınıfta en yüksek kompozisyon notunu alan ben, eve gelince “Ne’n var kızım, neden öyle şeyler yazıyorsun?” diye laf işiten ben. Hepsi “Damdaki Kediler” yüzünden. “Babaannecim, büyüdüm artık ben, masalsız uyusam ya” desem de dinletemezdim. Masalı yine de anlatır, bir de utanmadan başparmağı patates kahverengi külotlu çorabını çıkarmadan yanıbaşımda uyuyakalırdı. Bu yüzden hayatım boyunca her kış içlikle uyudum ben.
Ama hakkını vermek lazım… Sonraları ne kadar okudumsa da, babaannemin hayal gücünün ürünü bu psikopat masalın üstüne tanımam. Hem de hafızama kazınmış şu haliyle:

“Damdaki Kediler
Bir zamanlar güzeller güzeli küçük bir kız varmış. Mendebur suratlı, cadı kılıklı anası ona hep kızarmış. Günlerden bir gün çikin anası ona bir ceza vermiş. Eve tüylü mü tüylü, pis mi pis, katran siyahı bir kedi getirmiş. Küçük kız kötülükten bihaber, onu kucağına aldığı gibi sevip okşamış. Pis tüyleri güzeller güzeli kızımın boğazına kaçtıkça, kuzumun içinde mikroplu tüy ağacı büyümeye başlamış. O gözü kör olasıca anasınınsa hiç umrunda değilmiş. Bu kötü kedinin gözleri geceleri cam gibi parlar, cırtlak sesiyle miv miv bağırdı mı, mahallenin bütün cinlerini içine toplarmış. Küçük kız onu sevdikçe, cinler bu kötü kedinin içinden bir bir çıkar, mahalledeki diğer sidikli kedilerin içine dolarmış. Bir gece küçük kız şeytan duası gibi bir uğultuya uyanmış. Korkmuş amma, belli etmemiş benim kızım. Minicik ayacıklarının ucuna basa basa cama yaklaşmış ki bir de ne görsün, cinli ecinni pis kediler karşıki evin damında el ele tutuşmuş huu çekiyor, büyü yapıyorlar kızıma! Huu da huu hu da huuu diye diye hep bir sallanır dururlarmış ki; içindeki mikroplu tüy ağacı büyüsün, nefesciğini kesiversin kuzumun. İki gıdım bıyıklarından beddualar akarak, havada uçuşan pis tüylerini bir o yana bir bu yana savura savura, cam gibi gözleri küçük kızın üzerinde huu çeker dururlarmış. huu da huuu, huu da huu… Neyseki Babaannesi koşup yetişmiş yanına. Bir Kulhü okuduğu gibi, kovalamış bütün cinleri damdan bacadan! Küçük kız babaannesinin boynuna sarılınca, ne tüy ağacı kalmıııış, ne cinli ecinni kediler… Bütün kötülükler bir çırpıda dağılıvermiş bitmiş.
Onlar mışıl mışıl uykuda, biz çıkalım kerevetine…”

Cats on the roof by Bianca Habermann

"Deliler ve Uyuyanlar"

2011-01-31T22:39:00.002+01:00

"Olduğu şey, yapmakta olduğu şey ve bulunduğu yer hakkında, deliler ve uyuyanlar dışında kim yanılır ki?"

Michel Foucault, Büyük Kapatılma, s:36.

Koala Aşıkları

2011-01-27T09:44:00.006+01:00

Koala Aşığı – Atlas

Bütün gün ağaçta, uyuyor. Bu durum beni her zaman rahatsız etmiyor, ama bazen yardıma ihtiyaç duyduğum, ya da iki laf edesimin olduğu zamanlar geliyor. “Atlas, nasılsın?” dese, halimi hatırımı sorsa diye hayaller kurarken yakalıyorum kendimi. Ah, bir an olsun ağaçtan inip yanıma gelse, bana yardım etse, beni dinlese... Yok. Onun tek aşkı, dört ayağındaki sivri pençeleriyle yapışıp kaldığı o köhne ağaçlar ve bitmek tükenmek bilmez rüyaları! Hayatım boyunca aşktan dilediğim tek şey huzurdu. Hata etmişim. Vazgeçiyorum! Evet, artık vazgeçiyorum ve lütfen evren midir Allah mıdır her kimse beni duysun, kaale alsın. Huzur değil, biraz heyecan istiyorum ben. Dönek bir insanım tamam mı! Bir ağaçla aldatılmaya dayanamıyorum artık… “Atlas” diyorum kendi kendime, ezdirme kendini artık”. Yoruldum. Vazgeçiyorum… Haydi, şimdi onun ağaçtan inmesini ve en azından gelip artık bana sarılmasını sağlayın sizi gidi yüksek merciler.

Koala Aşığı – Dilek

Artık dayanamadım ve geçen gün kurşun döktürdüm. Nazardan, gözden korkmayan bir insandım, ama artık baş edemiyorum bu kem gözlerle. Günde üç kez dua ediyorum. Kurşun döktürdükten sonra dua okumak önemli. Kem gözleri, kıskançlıkları savıyor.
Bütün bu kıskançlığın kaynağı, sağlıklı ve huzurlu hayatımız elbette. Onunla ilk kez Avustralya’da tanıştım. Okaliptüs yaprakları toplamak için katıldığım o keyifli tur esnasında. Yeni yağmış yağmurun ardından muazzam bir toprak kokusu… İşte o ormandaydı hayatımın anlamı. Diğer koalalara benzemiyordu O. Yüzünde barışık bir tebessüm vardı sanki… O an, onu ağacın dalına sarılmış uyurken gördüğümde anlamıştım, aşık olmuştum! Pençesiz arka ayakları bebek ayağı gibiydi, ısırmak istedim. Bazen “Dilek kız,” diyorum kendi kendime, “Bütün gün böyle mutlulukla sarılıp uyumak, böylesi bir sakinliğe kavuşmak zordur. Şanslısın kız!” diyorum. Ben ne zaman böyle şeyler düşünsem, hemen evde bir şey kırılıveriyor, ya da anahtarımı kaybedip sokaklarda kalıyorum. O yüzden döktürdüm kurşunu. Benimkine kalsa, hayatta canımızı sıkmaya değecek bir şey yok. O kadar tatlı ki… Onu okaliptüs vaadiyle ağaçtan indirip benimle yaşamaya ikna ettiğimden beri, hayata dört elle sarılır oldum. Sen çok yaşa sevdiğim…

Koala Aşığı – Asu

Bugün yine helhelleri üstünde! Kaç defa söyledim, o yediğin okaliptüs yaprakları bir gün seni öldürecek, zehrinden için çürüyecek diye, dinletemedim. Al işte ne oldu? Sinirlendi gene. Sabahtan beri su veriyorum, bir türlü içmiyor. Yemek götürüyorum, geri çeviriyor. Bak diyorum, yemek yemezsen, su içmezsen çalışmaz metabolizman, hastalanırsın diyorum, dinletemiyorum. Neymiş efendim, ben çok dır dır ediyormuşum, yapısı buymuş, onu hiç anlamıyormuşum.
Bırak allahınıseversen. Ellerimle dolma sardım yediremedim, baklavalar börekler dizdim önüne, tık yok. Sen biraz tuhafsın diye salonun ortasına ağaç diktim, ağaçsız uyuyamazsın, yazık diye. Şimdi iki dolma ye, biraz su iç dedik diye tek kalemde silemezsin beni efendim! Yok öyle yağma… Senin savurduğun o pençeleri alır, tırnaklarını bir bir keserim acımadan! Hah, bak bakalım o zaman çıkabilecek misin o kıymetli ağacına. Yok sana Okaliptüs filan! Bugün sana en azından su içirmezsem, bana da Asu demesinler!

Yaşam Kavgası, N'aparsın...

2011-01-25T22:14:00.001+01:00

Oturanlar, bundan 15 gün kadar önce boşaltmışlar evi. Yeni taşınan olmadığı için kapının anahtarını değiştiren de olmamış. Bunu fırsat bilen evin çapkın oğlu, üniversiteden kız arkadaşlarını getiriyormuş bazen eve. Salonda bir başına kalmış akvaryumun yanından güle oynaya içeri geçiyorlar, sonra da terli terli çıkıp gidiyorlarmış. Dönüp de akvaryuma bakan yok.

Akvaryum sakinleri endişeli…

Oysa evin küçük kızı pek düşkünmüş şu akvaryuma. Ellerini çırparak, heyecanla beklediği akvaryum temizliği, akvaryum sakinlerinin çilesi. Oysa o ne mutlu. Abisiyle birlikte akvaryumla ilgilenecekler, birlikte vakit geçirecekler… Evin büyük oğlu “Benim yapacak daha önemli işlerim var!” diye bağırmış bir kezinde, küçük kız kardeşini ağlatmış. O, odasına çekilmiş bilgisayarının başında çıt çıt kodunu yazarken, akvaryum temizliği yine eve temizliğe gelen kadına kalmış. O söylene söylene temizleyedursun, küçük kız ağzı kulaklarına varmış, taşları yıkıyor.

Balıklar endişeli…

Zaten bu Akvaryum yüzünden, taşınma esnasında da kıyamet kopmuş. Aile akvaryumu yeni eve götürmek istememiş. Ailenin küçük kızıysa yalvarmış, ağlamış… Minik ayaklarıyla tepine tepine haykırmışsa da, yerdeki eski tahtalar dışında anlayan olmamış onun akvaryum sevdasını. Yerin gıcırdayan tahtalarının sallantısıysa hayli korkutmuş akvaryum sakinlerini: Ya devriliverirse evleri… Hepsi ölecek! Küçük kız istemesin akvaryumu, kimse ölmesin.. derken atlatmışlar bu tantanayı. Aile gitmiş, kalakalmışlar kendi hallerine.

Akvaryum sakinlerinden en çok Siyahtaş üzülmüş küçük kızın durumuna. Bu su dolu, ışıklı kutunun içindeki ruhsuz beyaz taşlara dahil olması, küçük kızın onu bir gün sahilde bulmasıyla başlamış çünkü. Küçük kız onu bulduğunda, hemen koşmuş abisinin yanına. Bak, ne güzel. Uğur taşı bu. Siyahtaş koydum adını. Abisi gülmüş yarım ağız. Siyah bir taş zaten, buna başka ne ismi verilir ki. Heyecanlı şey seni… Küçük kız yine de çok sevmiş Siyahtaşı. Eve getirmiş, yıkamış, küçük elbiseninin ucunu çekiştire çekiştire bir güzel parlatmış uğur taşını. Sonra da Akvaryum’un sol köşesine yerleştirmiş özenle. Akvaryum sakinleri, yeni gelen bu siyah taştan ürkmüşler ilkin. Sonradan kabullenmişler tabi, ruhsuz beyaz taşlar arasında bir renk işte.

Şimdiyse Siyahtaş’ın durduğu o köşe, olağanüstü hali yaşayan akvaryumun en önemli bölümü: Doğumhane.

Olağanüstü hal - kıtlık dönemi, “taşınma”dan hemen sonra başlamış akvaryumda. Ailenin evi boşaltmasından sonra bakımsız kalan akvaryumun suyu gün be gün azalmış, yiyecek bitmiş. Balıkların bir kısmı ölmüş. Hayatta kalanlar, ölü balıkları yiyerek bugüne dek dayanmışlar. Yeni kiracı ne zaman gelecek belli değil.

Akvaryum sakinleri hep endişeli…

Sonunda, hayatta kalmak için bir fikir ortaya atmışlar.
Siyahtaş’ın çok ayıpladığı bu fikir, akvaryumun sol köşesinde bir bekleme odasının ilan edilmesi. Çünkü ilerideki büyük yeşil bitkinin hemen ötesi, artık bir doğumhane. Kalan balıkların bir kısmı burada doğum yapıyor. Yeşil bitkinin hemen berisinde kalan Bekleme Odası’na, akvaryum muhtarı Vatoz tarafından sırayla alınan diğer balıklar, doğan yavruları yemek için bekleşiyorlar, sabırsız. Bazılarına sıra gelmiyor, arbede çıkıyor. Bu arbede esnasında akvaryumun neredeyse yarıya inmiş suyunun bir kısmı dışarı sıçrıyor. Su biterse, zaten hepsi ölecek. Siyahtaş’ın ölümle işi yok, balıkların kendi sonlarını getirecek bu hareketlerini şaşkınlıkla izliyor, kendi yavrularını yemek için sıraya giren balıkları ayıplıyor bırakıldığı köşeden. Kıtlık zamanı yiyecek olarak üretilen yavrular, akvaryum balıklarına ziyafet olurken “Yaşam kavgası” diye açıklıyor durumu Vatoz, “n’aparsın…”

Bütün taşlar ruhsuzluklarıyla yerinde dururken, Siyahtaş her gün lanet ediyor canlılarla olmaya. Taşlar dünyasında görülmedi ki böylesi! Vakur Vatoz da olmasa, şu canlılar dünyası hiç çekilmez...

Geçenlerde küçük kızla annesini el ele, eve doğru girerken görmüşler. Küçük kızın yüzünde gülücükler, minik adımları heyecanlı…

Ah be akvaryum, içindeki dünya senin olsun... Suyun bitmiş olmasa bari…

Yağmurdan Kaçmayan

2011-01-13T11:35:00.003+01:00

Yağmur henüz başlamıştı. Aysel ve Banu, heyecanlı damlalara aldırmıyor gibi görünmeye çalışsalar da, hızlandırdıkları adımlarından tedirginlikleri anlaşılıyordu. Banu’nun topuklu ayakkabılarının sesi, savurduğu yağmur damlalarıyla daha tok duyulmaya başlamıştı: Tak, tak, tak… Boynuna doladığı sımsıkı atkısının izin verdiği ölçüde bir sesle “Hala gelmedik mi yahu? Bu kadar uzak olduğunu bilsem, gelmeyi iki kez düşünürdüm doğrusu…” dedi. Aysel, başka düşünceler içinden istemeyerek sıyrılmış gibi cevapladı: “Geldik zaten, hemen şurası. Sola…”

Müzeden içeri girdiklerinde az önce altında yürümekte oldukları yağmurun hayli hızlandığını ayrımsadılar. Atkılar, bereler çıkarıldı, saçlar savruldu. 30’lu yaşlarında iki hoş kadının varlığından yayılan enerji müze girişini kapladı. Banu’nun uzun siyah saçları, bir gün önceden kaldığı belli olan, hafif bozulmuş fönüyle yine de güzel görünüyordu. Aysel ise alnına yapışan saçları umursamazca kenara iteleyerek, farkında olmadığı salaş çekiciliğini perçinliyordu. Banu, önemli bir sergiyi görmeye gelmiş bakımlı bir hanımefendi edasında yüz ifadesini değiştirdi, gözlerini kırpıştırdı, makyajı akmış mı diye göz altlarını temizledi parmaklarıyla. Aysel’in aklı hala başka düşüncelerdeydi sanki. Mağrurdu ve her nasılsa, evindeymiş gibi davranmaya çalıştığı hissediliyordu. Banu’yu bu sergiye çağıran o’ydu. Bu nedenle organizasyonuyla biraz daha ilgili görünmek için rotayı belirledi: “ha, Banucum, şuradan çıkacağız.” Banu’nun topuklu ayakkabılarının sesi, kapalı alanda daha çok fark edilir olmuştu. Aysel buna dikkat edecek kadar bile “orada” değildi. Aysel Frida’ya gelmişti. Diğer her şey bir adım gerideydi artık onun için. Başta Banu.

Banu kısık bir sesle: “Şimdi bu Frida, hani senin bana filmini verdiğin o büyük ressam değil mi? Emrecan rahat bıraksaydı bir solukta izlerdim valla, çok güzel filmdi doğrusu…” dedi. Aysel sergi ortamında sohbet açılmasından hoşnut olmadığını belli eden bir sesle yanıtladı: “Evet. Film ressamın hayatını anlatıyordu zaten. Frida’nın hayatını beğenmişsin yani sen. Sergiyi de seveceksin…” Oysa Banu içten içe aşağılandığını hissetmişti: Filmden değil, hayattan etkilenmişmişim. “…hoş ortammış burası” diyebildi belli belirsiz.

Aysel’in şansı yaver gitmişti, sergi fazla kalabalık değildi. Resimlerle istediği gibi ilgilenebileceğine sevindi. Tam da o sırada sordu Banu, patavatsızlık yaptığını hiçbir zaman ayırt edemediği belli olan o tatlı haliyle: “Ünlüler de bu sergiye geliyor diye okumuştum, ama kimse yok ki burada… Hep halk.” Aysel nazik olmaya çalışarak susturdu onu, işaret parmağı dudağına yapışmış. Banu kendini atmosferi acı duygularla dolu bir hastanede şımarıklık yapan küçük bir çocuk gibi hissetti. 36 yaşına gelmiş, biricik oğlu Emrecan’ı bin bir fedakarlıkla büyütmüş, hayatın çilesini çekmiş bu kocaman kadına yapılacak hareket miydi şimdi o! “Aysel işte…” diye düşündü içinden, “Duyarsız. Bencil. Takıntılı. Tipik Aysel!”. Tadı kaçmıştı biraz. Yukarıya çıktıkları gibi, tabloların önünden hızlı hızlı yürümeye başladı. İlgileniyormuş gibi görünmeye çalışıyordu, ancak oradan bir an önce çıkmak istediğini belli eden beden dili onu ele veriyordu. Aysel gereksiz bir sessizlikle yaklaştı yanına: “Banu biraz yavaş yürü. Ayakkabıların çok ses yapıyor. Acelemiz yok. Emrecan’ı bugün okuldan Faruk alacak demedin mi? Güzel güzel gezelim işte sergiyi… Sakin.” Banu irkildi, mahçup oldu. Şu Aysel de hep haklıydı! Sonuçta kırk yılın başı bir sergiye gelmişti, neden tadını çıkarmasındı. Yavaşladı. Kendini tabloların ahengine kaptırmaya çalıştı. Neredeyse bunu başarıyordu ki Aysel usulca söze girdi yine:

“Bu resimleri yapan kadının engelli olduğunu, uzun bir süre de yatalak yaşamış olduğunu düşünebiliyor musun? İnanılmaz… Hayata tutunmayı başarmak böyle bir şey işte. Güçlü kadın.”

Banu yerine gelmiş keyfiyle savurdu cümleleri: “İyi de kimse mi ilgilenmemiş bu kadınla yazık ya, şu bıyıklarını alıverselermiş bari!”. Aysel’in gözlerinden ayıplayarak yükselen tsunami dalgaları Banu’yu okyanusun derinlerine gömmek üzere toplanırken, Banu çoktan gülmeye başlamıştı bile. “Hayır yani özürlü olması, güzel görünmesine engel değil ki… Aaa, dur ama. Renkleri çok güzel kullanmış yalnız, bakar mısın bir şu tabloya, süper!”

Aysel içinde kalmış sinirinin midesinde bir yumruya dönüşmesiyle meşgul olduğundan, ancak diğer tabloya doğru yavaşça yürüyebildi. Neden getirmişti sanki Banu’yu buraya? Frida ve Aysel baş başa kalsalar daha çok şey paylaşabilirlerdi pekala. Banu’nun boş hayatına sanatsal bir nüans katmak için bunca uğraştığına değiyor muydu sanki! Banu sanatı bıyığından yakalıyor, Aysel’i de derin bir sorgulamaya sürüklüyordu, hepsi bu! “Ay Aysel, gel gel… Töbe töbe… Gelsene bak nolur, ya pardon da şu kaktüsler çüke benzemiyor mu bir bak allasen, ahaha…” Son darbenin gelişi Aysel tarafından öngörülemedi. Banu’ya sinirini kendi içine kusarken bu son cümleyle ortalık fena batmıştı artık. Aysel ne kadar kötü kokarsa o kadar iyiydi. Banu’yu oradan uzaklaştırmaktan başka çaresi yoktu artık. Sesine yansıyan vazgeçmişlikle: “Yürü Banu, yürü çıkalım. Bu sergiyi tek başıma gezsem daha iyiydi, hata ettim. Başka zaman gelirim. Haydi…”

11 yıldır koca buyruğuyla süren evlilik hayatının verdiği isyan duygusuyla mı, kıymetlisi Emrecan’ın okulda çizdiği resimleri bu Frida denen kadının yaptıklarından daha güzel bulduğundan mı, Aysel’in ittirmekte olduğu kolunu kurtardığı gibi bütün gücüyle dikilidi Banu Aysel’in karşısına.
“Bir dakika Aysel. Bırakır mısın kolumu! Gidip gitmeyeceğime ben karar veririm. Buraya sana süs olayım diye gelmişim, o belli. Havanı bozdum, onu anladım. Bak Aysel, seni severim, akıllı kadınsın, çok okumuşsun, benden daha çok biliyorsun hayatı, saygım sonsuz. Tamam, ama artık hiç hoşuma gitmiyor. Seninle görüşmek istemiyorum. Senin entel saçmalıkların yüzünden evde yemek yapmayı unutuyorum, Faruk’la sevişirken senin feminizm söylemlerin aklıma geliyor, boşalamıyorum. Senin verdiğin o zehir zemberek kitaplar yüzünden uykularım kaçıyor… Emrecan’a sabahları portakal suyu sıkamıyorum ya, uyanmak bile istemiyorum bazen çünkü - hepsi senin yüzünden!”

Aysel, Banu’nun söylediklerinden çok, ses tonunun yüksek olmasının derdine düşmüş: “Tamam Banucum, sakin ol… Etkilendin sen bu ortamdan, gel dışarıda konuşalım biraz, lütfen…” dediğinde, Banu’nun hışmı Aysel’in varlığıyla artıyor, kelimeleriyle keskinleşiyordu. Artık onu kimsenin tutamayacağı gözlerindeki alevlerden anlaşılıyordu: “…rezil mi ettim seni canım? Rezil mi oldun bu hiç tanımadığın entel arkadaşlarına benim yüzümden? Arkadaşlar çok pardon yaa… Sizi sanatınızdan alıkoyduğum için çok mutluyum, kusuruma bakmayın! Alın bıyıklı Frida’nızı da başınıza çalın! Siz hanımefendi, evet siz, bir gün Kadın olduğunuzu hatırlayıp da çocuk yaparsanız, oğlunuzun çizdiği çocuksu resimlerde kaybedeceksiniz kendinizi haberiniz yok!” Hanımefendi şaşkın, rahatsız yüz ifadesiyle mırıldandıysa da “İyi de benim iki kızım var… Buna ne oluyorsa şimdi?” o ve onun gibi kadınlar Banu’nun 7.0 sıfır şiddetindeki sözlerinden nasibini çoktan almıştı O’na göre.

“Belki ben aptalım size göre, cahilim, ama sizin gibi yalnız ve mutsuz değilim tamam mı! Ölmüş Fridanızı da alın, ben kocamın, oğlumun yanına, sizin beceremediğiniz o sıcak yuvama gidiyorum tamam mı! Aysel sakın gelme peşimden! Bu iş burada bitmiştir. Seni ne bir daha görmek, ne en son izlediğin film hakkında bir şey duymak, ne de o çok aşık olduğun ölmüş, çürümüş yazarların perişan hayatlarından haberdar olmak istiyorum! Ne biçim insanlarsınız siz ya! Yeter ama!”

Tak, tak, tak…

Sergi alanından hızla çıkıp, merdivenlerde yankılanan topuklu ayakkabılarının sesi sinirini daha bir vurgulasın diye yere bütün gücüyle basan Banu’nun ardından sorunlu bir sessizlik kaplamıştı salonu. Aysel sinirden titriyor, takırdayan çenesinin sesi duyulmasın diye dişlerini sıkıyordu. Etrafına baktı. Mağdur hanımefendinin dışlayan bakışları, az ilerideki ahengi bozulmuş el ele çiftin çıkışa doğru yönelmesi, güvenlik görevlisinin yanında bitivermesi, hepsi o an olmuştu. “Hanımefendi lütfen, bunlar hiç uygun olmadı. Sizin de şu an sergiyi terk etmenizi rica ediyorum. Ziyaretçilerimize daha fazla rahatsızlık vermeyelim, lütfen.”

Aysel oradaki varlığıyla ancak Banu’yu çağrıştırıyordu artık. Bir kendisi yoktu. Banu’dan arta kalan sefil bir kadındı o an, oracıkta, hem de canısı, Frida’sının sergisinde. Titreyen vücudunu kontrol etmeye çalışarak, kafasıyla onayladı görevliyi. Adam haklıydı. Hiç yakışık almadı bu durum şimdi… Hatırlayacaklardı onu artık, bu müzeye bir daha kendi olarak gelemeyecekti. Banu, ince eleyip sık dokuduğu entelektüel kimliğini sivri topuklarıyla delip geçmişti işte. Aysel, fena yenilmişti.

Çıkışa doğru bir adım attı ve nerede olduğunu yeni fark etmiş gibi dönüp, Frida’yla göz göze geldi. Yağlı boya tablodan kendisine bakan Frida kızmıştı Aysel’e. Çok kızmıştı. Hayal kırıklığına uğramıştı. O ne yapmaya çalıştıysa, Aysel hepsini yanlış yapmıştı. Yalnızlığıyla baş edemediği için Banu’yu buraya sürükleyerek Frida’nın yüzünü çoktan kara çıkarmıştı zaten. Yüzleşmekten korkan zayıf ruhu, Frida’nın gücü altında iyice ezilmişti artık. Banu’ya tek söz edemeyecek kadar zayıftı, bu kadardı işte Aysel. Frida olsa, Banu’ya ne yapılacağını bilirdi. Aysel’in ise tek bildiği, soğuktan üşümüş evine gitmemek için Taksim’in kalabalığında yalnızlığını unutmaya, Frida’yı da düşünmemeye çalışacağıydı.

Hızlı hızlı indi merdivenleri, hiç ses çıkarmadan… Kaybolmayı, tamamen bitmeyi istediği o anda yakalandı sağanak yağmura, kapının önünde. Cebinden alel acele çıkarmaya çalıştığı beresi düştü çamurlu suya: “Tabi, zaten…” dedi hayata söylenircesine.

Kendini yağmurla cezalandırmak için yavaş yavaş yürüdü sağanakta, Odakule’ye açılan dar aralığın rüzgarında itelenen ruhuyla.

Ben Ağlarım, Bana Getir

2011-01-13T11:06:00.001+01:00

"Güzel Şeyler Bizim Tarafta" adlı oyunu izledim ve çok beğendim.

Berkun Oya’nın - gidebildiğim - oyunlarına genelde yalnız gitmeyi tercih ediyorum. Oyundan ne bekleyeceğimi, oyunla ilgili ne hissedeceğimi hiçbir zaman kestiremediğim için tek başıma gitmeyi tercih ediyorum. Çıkışta; oyuna çok sinirlenip agresifleşebilirim, aşırı gülmüşümdür komik bulmayanları yabancılayabilirim (susarım o durumda, “o kadar güldün de şimdi ne oldu be Nefin?” diye beni kurcalayan olursa diye korkarım), sinirlerim bozulur küfrederim filan belki çogafedersiniz... Çevreye verdiğim rahatsızlıktan ötürü özür dilemek durumunda kalmamak ve oyunun üzerimde yarattığı etkiyle baş başa kalmak tercihim oluyor.

Tiyatro Krek'in son oyunu “Güzel Şeyler Bizim Tarafta” da, kapalı alanda maruz kalınabilecek en duygu-yoğun durumlardan birinin içine koydu beni. Oyunun tam olarak kaçıncı dakikasından sonra ağlamaya başladım bilmiyorum, ama ilerleyen dakikalarda da, aynı anda gülüp ağlamanın ne kadar zor olduğunu deneyimleyecek kadar çok güldüğümü biliyorum.

Oyunun temel olarak "aşk"ı ele aldığını düşünebiliyoruz, oysa diyalogların altından din çıkıyor, siyaset çıkıyor, eleştiri (belki öz eleştiri mi?), gözlem çıkıyor... Ya da tam tersi (böyle bir cümlenin tersi de ne ise artık:).
Oyun esnasında bin tane şey düşündüm. Bir yandan ağlarken güldüğüm için, bir de o düşündüklerimi aklımda tutmaya kalkarsam çığlık filan atabilirim gibi bir hisse kapıldım.
Oyunculuk inanılmazdı! (Öykü Karayel the king!:) Oyunu bir camın arkasından izliyor olmak da (evet, aslen seyirciler olarak biz arkasındaydık bence) oyunun tartışma odağında yer alan "gerçeklik" kavramına yönelik kaygan zemini güzel perçinlemiş, o da iyi. (Oyuncuların, camın öte yanından seyircilerin olduğu yere inip selam vermeleri ne kadar şahane olurdu oysa). Oyunun sosyolojik bir altyapısı olması elbette dikkat çekici. Etliye sütlüye karışmayan “aşk” üzerinden siyasal, dinsel, kurumlara ilişkin pek çok analiz var. Oyuncularda hayat bulan karakterler ise toplumsal kesimler olmuş bir yerde. Daha derinlemesine bir şeyler söylenebilir miydi? Belki... Gerek var mıydı?... İzleyince karar verirsiniz.
Yenilikçi, güçlü, farklı bir oyun olmuş. Krek Tiyatro’yu tebrik ederim...

Seyircilerin oyun sonrası konuşmalarına elbette kulak kabarttım tipik bir Nefin İnsanı olarak. Erkek izleyicilerden “ağlayayım mı, güleyim mi bilemedim”i, “beğenmedim, ama neden bilmiyorum şu an abi”yi, genel olarak da oyunun onları gerdiğini ifade ettiklerini duydum.
İçimden geçen ise şu oldu: Ben ağlarım, bana getirin.
Evet, kadınlar, ağlama konusunda toplum tarafından daha az agresif karşılandıkları için daha rahatlardı bence. Birlikte geldiği “entel” arkadaş grubuna, başı örtülü karakterin hangi cümlesinde neden ağlamaya başladığını, aslında gayet “türbana karşı olduğunu” anlatmaya çalışanlar da vardı ya, neyse.

Oyun sonrası genel durum, uzun ve tahammül edilmesi zor bir gerginliği üzerinden atmış olmanın verdiği rahatlık ekseninde, derhal sigara yakılması şeklindeydi doğrusu:) İlginç bir şekilde de, “Güzel Duygular” eşliğinde...

Bozuk denge aşığı bir insan olmamdan kelli,
“Biraz bi dengem bozulsa ya benim!” gibi bir talebiniz olursa oyunu özellikle tavsiye ederim – nacizane...

(Oyun; 19, 20, 21, 22 Ocak 2011'de Santralistanbul'da Krek mekanında.)

Not: Bu arada oyuna ilişkin fotoğrafların neden bu kadar aceleci/alakasız olduğunu sorgulasam, bu yazı bitmezdi:(

Sayko Garson

2011-01-12T00:28:00.002+01:00

- Hoş geldiniz…

- Merhabalar…

- Birkaç zamandır yoksunuz?...

- Buralardayım aslında…

- Saçlarınız da hayli uzamış… Yani gelmiyorsunuz, burada göremedik sizi.

- Evet, anladım onu. Uğrayamadım maalesef… Nasıl gidiyor, işler yolunda mı, siz iyisiniz?

- Bildiğiniz gibi… diyeceğim ama bir süredir hiç gelmediğiniz için bilmiyor da olabilirsiniz aslında.

- Kusura bakmayın ya, başka işlerim vardı gelemedim işte bir türlü..

- Hiç aklınıza gelmedik yani?

- Yok geldiniz de, işlerim neredeyse o yakınlardaki kafelere filan gittim.

- Başka kafelere gidiyorsunuz yani artık?..

- Yahu genel olarak değil. Öyle bir dönem oldu işte, geçti. Şimdi yuvaya döndüm ama.

- Yuvaya dönüş ha… Evinize de bu kadar seyrek gidiyorsunuz siz herhalde? Onca zaman oldu hiç uğramadınız… Yuva demeyin artık buraya bence.

- Ne alaka şimdi? Derim demem, size ne oluyor yahu! Siz, iyi misiniz gerçekten??

- İyi diyelim iyi olalım! Biz yine buradayız. Siz gelin ya da gelmeyin biz hep buradayız. İşimizi yapıyoruz.

- İyi, ne güzel. O zaman ben bir bira rica edeyim artık.

- Getirsem mi getirmesem mi bir düşüneyim, malum benim de başka işlerim var…

- Siz şimdi niye bu kadar ters davranıyorsunuz ki? İşlerim vardı, bir süredir gelemedim. Burası benim en sevdiğim kafelerden biri. Hem niye size hesap veriyorum ben anlamadım ki!?...

- Garson olduğum içindir..

- O anlamda değil. Daha hesabı istemedim ayrıca biliyorsunuz ki. Biramı alabilirsem, ona da sıra gelecek inşallah...

- Başka kafelerde siz söyler söylemez getiriyorlar siparişinizi herhalde? Artık oraların kurdu olduğunuza göre bize de tüyo verirsiniz… Muhabbet de ediyor musunuz oralardaki garsonlarla?

- Yahu ben görmeyeli size bir şeyler olmuş… Lütfen başka bir arkadaşı yönlendirir misiniz bana, bu sohbet hoşuma gitmedi benim.

- A -ha! Başka kafelerin müdavimi olmak için fırsat kolluyordunuz ve ben de bu fırsatı size verdim yani öyle mi! Gidin efendim, gidin.. İstediğiniz kafeye bara gidin! Biz işimizi döndürmenin bir yolunu buluruz...

- Bakın ne diyeceğim, ben şimdi gidiyorum. Daha sonra uğrarım belki…

- Tabi tabi. Hep böyle derler. Sonra da “müdavim” diye geçinirler… Gidin gidin, bakmayın ardınıza. Siz olmadan da devam eder bu kafe hanımefendi.

- Kafayı yemişsin sen. Vallaha yemiş bitirmişsin. Ben gidiyorum!

- Hele bir güneş açsın, köpek gibi geleceksiniz gene buraya ben bilmez miyim sizi! Bir de müdavim geçinirsiniz… İşinize gelince güler yüz, işinize gelmeyince pılını pırtını toplayıp gitmeler… O yeni bulduğunuz bitli pis kafeler zaten sizin layığınız! Oralara gidin. Bi daha da gelmeyin buraya.

- Sana mı sorcam be! Deli!

- Sensin deli! Yürrüü anca gidersin, pis yalancı!
Şu hale bakın ya, biz burada eşek gibi çalışalım, hanımefendi o kafe senin bu bar benim gezsin! Yok öyle yağma!

Efendim? Bana mı bakıyorsunuz? Hesap mı efendim? Ha, dik dik bakıyorsunuz da deminden beri, hesap mı istediniz onu soruyorum!

Bayrak

2011-01-12T00:10:00.002+01:00

Bu akşam www.bugunbugece.com'da görüp anında gitmeye karar verdiğim "Bayrak" adlı oyuna gittim (daha önce de gitmek isteyip gidememiştim ayrıca). Berkun Oya'nın Krek Tiyatro Topluluğu'nun sahneye koyduğu oyun, güçlü kurgusuyla bir süre daha aklımda kalacağa benziyor...

Krek'ten ve tabiiki Berkun Oya'dan komedi izlemek bambaşkadır elbette, ama "İyi Seneler Londra"yı beğenen yeganelerden olan bendeniz, bu oyunu da gayet beğendim.
Güzel bir dram sahnelendi.

Canan adındaki oyuncu arkadaşımız harikalar yarattı resmen! Köksal Engür de sahnede tek başına ağladığı o an ile beni de ağlattı. Oyuncular çok çok iyiydi...Oyunculuklarını izlerken çok keyif aldım. Sahneye ve oyuna hakimiyetleri hemen hissediliyordu zaten. Berkun Oya'nın hastalıklı espri anlayışı kendini yine aralara giren alakasız "pamuk helva" ya da "hoş geldin" ifadelerinde kendini belli etti. Bu hastalıklı espri anlayışının Defakto'dan beri hayranı olan ben, elbette her ikisinde de güldüm. Aferimdim yine.

Oyunda ayrıca kendime de güldüm...Neden derseniz...(İlginizi çekmiyorsa bundan sonrasını okumayın. Benim ilgimi çekerdi ama. Onu diyim hemen..:)

Oyunun ilk yarısı, alışık olduğumuz gibi "sahne kararır, son pozisyondaki oyuncu toparlanır, sahneden çıkar, tüm salonun spotları yanar ve ara verilmiş olur" mantığında değildi. Yerde ölü bir kadın yatıyordu ve sahne ışıkları açıkken, salonun da tüm ışıkları açıldı. Seyirciler olarak bizdeniz, oyun her an devam edebilecekmiş gibi hissettiğimiz için yerimizden kalkamadık ilk etapta. Herkes "Berkun Oya'nın tuhaflıklarından biridir.." diye tepkiler verirken, ben-cengaver-deniz, içimden dedim ki "bence ışık yanlışlıkla açık kaldı". Herkesin böyle bir absürd ara verme olayını kendisinden beklediği Berkun Oya'ya inat, ben gerçeği görebilen yegane izleyici olarak(!) ayağa kalktım ve herkesin arasından sakince süzülerek, ışığı kapatmak üzere sahneye yürüdüm. Ben sahneye çıkar çıkmaz salonu bir sessizlik kapladı. A-hah! Çok saçmaydı! Gülesim geldi...Ama gülmedim. Çünkü artık bir oyuncuydum. Herkes sessizce, oyunun devamı olduğumu düşünerek beni izliyordu sanırım. Salonun sessizleştiği ve benim - oyuna dahil bir figür olduğumu düşünmekte olan sessiz seyirci karşısında - 30 saniyeliğine oyuncu olmam Andy Warhol'u haksız çıkardı! (15 dakika olarak öngörülen bu süre günümüzde 30 saniyeye inmiştir:)

Sahnede ağır ağır yürüdüm ve halen yerde yatmakta olan oyuncu kızımızın çevresinden estetik bir şekilde dolanarak ışığın düğmesine bastım (aslen buna düğme denmez ya neyse...)
Bu hareketimin ışıklara hiç bir etkisi olmadı. Ve şaşkın izleyiciler oyuna dahil bir öğe olmadığımı, gerçekten yalnızca ışığı kapatmaya kalkan akıllı bir izleyici olduğumu ayrımsadıklarında, sesler yine yükselmeye başlarken gidip yerime oturdum.

Benim ne kadar saçma bir insan olduğum gerçeğinin bu akşam beni tatmin eden yegane espri olmasını bir kenara bırakırsak; izleyicinin, Berkun Oya'dan ve Krek'ten her tür tuhaflığı bekliyor olduğunun da canlı kanıtı idim alenen.

Oyun çok güzeldi. 15'inde yine var. Gidebilen gitsin derim. (Oyun Garaj İstanbul'da.)

Çençenler ve Kedi

2011-01-11T23:48:00.006+01:00

Yine o sokak...
Yolum düştükçe sinirimin bozulduğu o dar sokak!

Birbirine bu kadar yakın evlerde nasıl yaşıyorlar, diye düşünüyorum. Hayatları birbirine bakıyor, perdeler formaliteden, genelde beyaz.
Sokaktan çarçabuk geçmek istiyorum, her seferinde sokak genişlesin isteyerek…
Olağanüstü bir şekilde genişlese mesela, kimseye ses etmem. Bence bütün evren, sokağın aniden neden genişlediğini anlar. Bozuntuya vermeyiz, söz.

...Hah, işte onlar!

Sıvaları dökülmeye başlamış şu binanın yanında, en alttaki balkonunda her zaman çamaşır asılı olan o beyaz evin önünde, “Çençenler”. Geçen gün çekirdek çitliyorlardı. Ondan önce daha becerikli olduğunu düşünen kadının yaptığı poğaçalar kuru kuru gitmez diye çay koymaya gitmişlerdi. Bugün ne yiyorlar acaba? Kırıntı düşer mi? Bir yandan yemek yemek için kullandıkları ağızlarından, onca sözcüğün çıkmaya zaman bulabilmesi şaşırtıcı.

Çençenler. Çok konuşan kadınlar. Az sonra önlerinden geçeceğim. Hiç istemediğim halde ne konuştuklarını öğreneceğim için şimdiden gerginim. Yine haberleri olmayacak. Ama işte kulak kabartmadan da olmuyor… Eğlenceliler. Her şeyden konuşabiliyorlar bir çırpıda. (Sahi, ben de konu oluyor muyumdur acaba sohbetlerine? Yalnızca burnumun üzerindeki beyazlık bile dikkatlerini çekmeme yetmeli aslında…) Her zaman yoğun bir gündemleri var. Hayata dair konuşacak bunca gündelik şeyi nasıl bulduklarına çok şaşırıyorum. Sonra da, bir sonraki konu ne olabilir acaba diye sıkıntı verici bir merak uyanıyor içimde. Merak etmek istemiyorum. Ama doğam bu.

***

“Bugün de evden çıkmadı dimi şu kız? Sen gördün mü, ben görmedim.”

***

İşte başlıyoruz...
Karşı apartmanda, sürekli camın önünde oturup dışarıyı izleyen kıza takmışlar bugün gene kafayı.

***

“Sabah bakmadım ben, ama camın önünde oturuyordu demin.”

“Geçen gün eltimler geldi ya, gece çok geç çıktılar. Yatıya kalın dedim, dinletemedim. Çocuklar var şimdi, dediler kalktılar. Aman iyi oldu gerçi. Keyifleri yoktu gene…”

“Sahi naaptı bacanak, bir iş var diyordun geçen…”

“Olmadı o iş... Neyse dur, ertesi gün telefon açtı eltim, dayanamadım sordum, şu karşı apartmandaki kız gece çıktı mı, siz çıkarken var mıydı bir şey, dedim..”

“eee, çıkmış mı? Görmüşler mi? Çıkmıştır o, çıkmaz mı… Orospu olacak yaşı da var vallayi çikin şeyin ahahay!”

“Yok kız, sus, o nasıl söz! Küçük bu daha. Ama belli olmaz bu işler.. Evde bir yaşlı kadın, girer çıkar, kız oturur... Dedim belki bu kız hani ‘öyle’sinden mi acaba, ama eltim dedi, yok be, dedi, görmedim bir şey delirme sen de, dedi.”

***

Bir orospu demedikleri kalmıştı garip kıza… Sokağın bu kadar dar olmasından benim kadar rahatsız gibi endişeli bakışları yine, camdan süzüyor dünyayı...

Bu Çençenler, geçenlerde de bakkalın oğlunu yerden yere vurdular.
Bakkalın bu bekar oğlan gece içkili gelmiş, eve girerken türküler mırıldanıyormuş. Ayağı mı takılmış ne olmuş (neyseki ben ayak altında değildim), yere kapaklanmış. Sallamış okkalı bir küfür. “Evli olsa, karısını da benzetir bu” diyordu Çençenler… Bazen köşe başındaki bakkalda karşılaşıyoruz o çocukla, Çençenler yüzünden derdi nedir ki acaba bu oğlanın o kadar içiyormuş diye düşünürken yakalıyorum kendimi. Sonra kışkışlıyor beni kapının önünden. Terbiyesiz biri biraz… Aslında belli ki, huzursuzlanıyor bakışlarımdan, aklımdan peynir geçtiğini mi anlıyor bilmem ayyaş herif. Çençenler zihnimi zehirlemese, ben öyle bön bön bakmasam, az bi miyavlasam, kedilik yapsam, bakkaldan yiyecek bir şeyler bulabilirdim belki de… Hepsi bu kadınlar yüzünden.

***

“Bu, bildiğin evde kalmış anacım! Babası anası da yok garibin. Hohuş gibi evde hep. Ben de anlamadım ki…”

“Evde kalmış kız madem, pazara da mı çıkmaz bu yahu! Yaşlı kadına yardım edeydi bari… O da yok! Sahi, nesi oluyor ki o yaşlı kadın? Aman, anca otursun camın önünde bütün gün, hülyalı hülyalı bakışlar bilmem ne… Bırak allaanıseversen, deli bu deli. Salmıyorlar dışarı o yüzden. Bazen geceleri titreye titreye inliyormuş bu.. Kan ter içinde böyle, çığlıklar, inlemeler duyuluyormuş evden. ‘Öyle’sinden de değilse ne olacak işte, deli deli.”

“He, öyle valla… İniliyo filan diyolardı.. Ben hiç duymadım ama, dedikodudur. Şu yandaki mendeburun işidir o. Burnunu sokmasa olmaz. Ne var ne yok uyduruveriyor paçoz karı! Kendine baksın o, konuşturmasın beni şimdi! Yok anacım yok, yazık bu kıza... Yetim garip işte… Azcık sürse sürüştürse bari camın önünden, belki bir angutun gönlünü çalardı…”

“Kız sus ne biçim konuşuyon!”

***

Of. Çok fenalar çok… Yazık kıza… Bu Çençenler’in diline düştün mü, ar namus bırakmıyorlar. Oysa severim ben o kızı. Bazı günler yaşlı teyzesinden rica eder, kapının önüne bir kap su koydurur bizim için. Sağolsun, iyi insan. Hakkını yiyorlar böylelerinin pis çençenler! Kapınızın önüne bi tas su koyun önce siz çarpık karılar! Bak yine kaşıntı tuttu beni! Ah bir de şu pireler…

***

“dur, dur, şu sapık kedi geçiyor yine kız… Burnu beyaz olan. Vallaha insan gibi bakıyor bu ya... Kötü kötü rüyama giriyor bazen Allah affetsin… Baksana şuna ya! Sanki bizi anlıyo mu bu ne? ”

“Yahu iyice tırlattın ha.. başı boş sokak kedisi işte. Kalk çay koy haydi, gitti gene kafan. Kovalarım ben şimdi o uyuzu: Piissst!!

***

Aman iyi be tamam, gidiyoruz işte. Pist mist gerek yok öyle saygısızlığa. Bi peynir ataydınız bari… Nefret ediyorum bu dar sokaktan. Pis Çençenler!

Nereye Taşınıyon?...

2011-01-11T16:05:00.000+01:00

Herkese merhaba...

Birkaç zaman önce taşınmış olduğum www.nefinhuvaj.com maceram, teknik aksaklıklar nedeniyle bir süreliğine sona erdi sevgili okuyan.
Güzel günlerdi ama...
:)

Artık tekrar buradan, blogspot günlüğümden yazacağım. Buyurun, beklerim... (Hatta yakında "çaykaave" gadget'ı bile eklenebilir hayata, belli mi olur...:)

Sevgiler,

Nef.

TAŞINDIM!

2010-03-23T11:29:00.000+01:00

Efenim blogumu takip etmek isteyenleri www.nefinhuvaj.com ' a davet ediyorum.

Blogumun yeni evi olan www.nefinhuvaj.com eli yüzü düzgün, efendi bir yer.
Buyurun, gelin.
Misafirperver olacağım, canınızı sıkmayacağım. Söz.
:)

Abant

2010-03-08T22:54:00.002+01:00

Cold Lake

3x3_1

3x3_2

Family

Love me, Love me!

House and the Kid

The Bard's Song

That Way.

They Walked in Line

Vahit Bey...

Chuck Palahniuk'i neden seviyorum?

2010-02-21T21:05:00.001+01:00

Yazdıklarını okumayı çok sevdiğim bir yazar Chuck Palahniuk.

Hemen hemen hepimizin bildiği o kült film Fight Club, aslen bir romandan uyarlandı ve yazarı da pek sevdiğim deli beyinli Chuck Palahniuk mesela.

Benim onu pek sevmemin nedeni yalnızca "Dövüş Kulübü/Fight Club" değil tabi (yoksa böyle bir yazıyı neden yazayım günlüğüme hadi bakalım). Bir de "Choke/Tıkanma" adındaki filmi var. Beyninizin sol lobu dik bir yokuştan aşağı son sürat yuvarlansaydı ne hale gelirdiyse, öyle bir filmdir bu da. Aslen romandan uyarlanmıştır ve yazarı da -e tabi- Chuck Palahniuk'tir. Kendisine aferimlerimi sunduktan sonra kendime de sunuyorum huzurlarınızda çünkü, onu neden pek sevdiğimi siz sevdiceklere ifade etmek niyetiyle üşenmeyip, okuduğum kitaplarından sevdiğim bazı alıntıları aşağıya yazacağım:)

"Katil, kurban ve şahit; üçümüz de başrolü oynadığımızı sanıyoruz. Bu durum muhtemelen dünyadaki herkes için geçerli." (Görünmez Canavarlar, s.13)
"Sevdiğim hayatı yaşıyorum diyorum kendi kendime ve yaşadığım hayatı seviyorum." (Görünmez Canavarlar, s.24)
"...Ve kimse bakmıyorken, kendimi yeterince gerçek hissedememekten de nefret ediyorum!" (Görünmez Canavarlar, s.50)
"‘Sakin ol’ diyor Brandy, ‘Her ne düşünüyorsan onları milyonlarca başka insan da düşünüyor. Her ne yapıyorsan onlar da yapıyor ve hiçbiriniz sorumlu değilsiniz. Çünkü hepiniz ortaklaşa bir çabadan ibaretsiniz.’" (Görünmez Canavarlar, s.152)

"Her başarılı adamın arkasında, şahsi bir takıntı bulacaksınız." (Kaçaklar ve Mülteciler, s.71)

"Hiçkimse müzik bağımlısı olduğumuzu itiraf etmek istemiyor." (Ninni, s.27)
"Herkesin hayal gücü tükendiğinde artık kimse dünya için bir tehdit olmayacak." (Ninni, s.28)

"Hepimiz kendimizi anlatmak istiyoruz. Hiç kimse unutulmak istemiyor." (Günce, s.26)
"Anlamadığın şeyi her tarafa çekebilirsin." (Günce, s.62).

Chuck Palahniuk’in zehirlenmiş zihninin doruklarını keşfetmenin ilgimi çekmesinin yanı sıra, farkında olarak veya olmayarak söylediği bazı önemli şeylerin altını çizmek gerektiğini düşünüyorum gerçekten... Çünkü anladığına inanarak ifade ettiğin şey, anlamadığın bir şeyi istediğin tarafa çektiğin anlamına gelmez her zaman:)

NOT: En sevdiğim kitabı olan Gösteri Peygamberi'nden seçtiğim alıntıları buraya yazmaya kalkarsam, bu blog yazısı amacından taşmış olacaktı. O nedenle ancak okumanızı temenni edebilirim şu aşamada.

Yaşayan Kütüphane

2010-02-16T11:59:00.001+01:00

Geçtiğimiz hafta sonu TOG'un düzenlediği Yaşayan Kütüphane'ye katıldım.
!F festivali kapsamına aldıkları için, filmlerime denk getirip katılabilmiş olmak mutluluk verici oldu benim için. Emeği geçen herkesin eline sağlık öncelikle...

Fikir çok güzel. Bu projede kitap okumuyor, insan olan bir kitap ile konuşuyorsunuz. TOG'un düzenlediği bu etkinliğin teması "Önyargılar" idi. Pek çok toplumsal kesime karşı pek çok farklı önyargımız var. Bunları, o kesimlerden canlı kitaplarla konuşma, tartışma fırsatı sunuyor bu etkinlik.
Kitap adlarından bazıları şöyleydi: Yahudi, Kürt, Ermeni, STK çalışanı, Lezbiyen, Transeksüel...Bir sonraki Yaşayan Kütüphane'de ben de "Çerkes" başlıklı kitap olmak için başvurumu yaptım mesela. (Talebe göre "Sosyolog", "Arıza birey", "Festival Takipçisi" filan da olabilirim bence...:)

Türkiye'de bu tarz projelerin gerçekleştirildiğini görmek güzel. Katılım da çok yüksekti ve bu durumun oraya gelen herkese gurur verdiğine eminim.

Bir sonraki Yaşayan Kütüphane'yi ben de bu internet günlüğümden duyuracağım. İlgilenenen herkes gelsin, konuşsun. Duyarlı biri olduğunu düşünenler için gerçekten yaşanmaya değer bir deneyim, benden söylemesi...

Yeni bir ölçü birimi: “Burası benim evim”

2010-02-09T23:15:00.000+01:00

-dan ile ilk tanıştığımda, enerjisine hayran olarak yaşamaya devam edeceğimi hemen anlamıştım. Or-dan, bur-dan konuştuk uzun uzun. Bu candan sohbet aynı zamanda zihin egzersizi yapmak gibi bir şeydi olmuştu bizim için. Çok keyifliydi üzerinize afiyet.

Yaratıcılığın ivme kazandırdığı hızla çalışan bir zihin gördüğünüzde; belki de hayatınızda ilk kez, acaba bu tarz düşünce yapısına sahip başka bir varlık olabilir mi dünya üzerinde diye hayranlıkla kendinize sormaya başlayabilirsiniz. Bu an aynı zamanda, karşınızdaki zekanın sanatsal potansiyelini sezmeye başladığınız andır muhtemelen. Ben de o noktada sizi tebrik ederim. Çünkü bunu sezmek, bir süredir kinetik enerjiye maruz kalmamış olan hayranlık hücrelerinizin oraya buraya çarparak hareketleneceği anlamına gelir – ki günlük hayatta böyle yükselmeler sık yaşanmaz. İyi yerdesiniz demektir azizim.

-dan’ın evi çok küçük. Neye göre küçük? Ben de bilmiyorum. Hiç görmedim evini.
Ama mesela benim evimin mutfağının onun evinden birazcık daha küçük olduğunu biliyorum. Ya da girdiğimiz bir süper marketin onun evinin 3 katı büyüklüğünde olduğunu. Nasıl mı? Mekan algısına getirdiği farklı bakış açısını ifade ettiği hoş bir performansla...
“Burası da bizim mutfak işte..” dediğimde, -dan mutfağımı görür görmez çok sevdi. "baya büyükmüş..." dedi. Sonra evlerden konuşmaya başladık. İnsanın evini sevmesi ne güzel şey. Evet evet. –dan da evini çok seviyor. Mutfağımın kapısında durup, bana heyecanla nasıl bir evi olduğunu anlatmaya başlıyor. İlginçtir, bu mekanı neden "baya büyük" olarak nitelendirdiğini de açıklığa kavuşturmuş oluyor:
“Burası benim evim.” diyor ve sola doğru bir adam atarak “burada bir karyola var.”
Bir adım daha sola atıyor “hemen yanında küçük bir kütüphane”... İki adım ortaya doğru ilerliyor ve “burada bir çalışma masası” diyor. Bu an biraz durup, 2 adım daha sağa ilerliyor. Sonra bir süre inceleyip yeniden hizza alarak duruyor. Bana dönüp “çalışma masam biraz büyük de” diyor gülümseyerek. Başladığı noktaya dönmeden önce farklı eşyalarını ve en son aydınlığı evine doldurduğu için her seferinde teşekkür ettiği tek camı da yerine yerleştiriyor ve başladığı noktaya dönüyor. O yanıma gelip durduğu an, betimlediği alanda - mutfağımda - artık onun anlattığı eşyaları görüyorum. Camdan coşkuyla gelen ışık içeriyi komple aydınlatmış gibi hissediyorum. iiçim ferahladı. Aman tanrım, ne kadar güzel anlattı!

Markete giriyoruz. Muhiti tanıtırken ben, “Burası bizim mahallenin en büyük marketi” diyorum. “Hmm evet, baya büyük görünüyor...” diyor. Şöyle bir süzüyor gözüyle. Sonra artık bir ölçü birimi olan “Burası benim evim”i kullanıyor ve cebinden mezura çıkarıp ölçümlemeye başlamış gibi anlatıyor: “Burası benim evim. Şimdi hemen solda bir karyola var. Yanında küçük bir kütüphane...”. Marketin içinde pıtır pıtır dolanıp sanal bir şekilde eşyalarını yerleştirirken ben hızına yetişemiyorum.
Bir anda atiklikle bir adım ortaya, 2 adım ileri giderek masası dahil tüm eşyalarını yerleştirdi. Sonra başladığı yere geri döndü, yanımda durdu. Tekrar bir süzdü marketi. “Evet gerçekten de baya büyükmüş burası”.

Bu ölçü birimini –dan’dan öğrendiğimden beri, girdiğim her yeni mekana “Burası –dan’ın evi” diyerek onun eşyalarını yerleştiriyorum zihnimde. “Sol tarafta karyolası duruyor. Hemen yanında küçük bir kütüphane... Çalışma masası biraz büyük, buraya sığmaz.” Mekanın gerçekte ne kadar büyük olduğunu rahatlıkla ölçebiliyorum artık. Kaç metrekaredir burası? Onu ben bilmem. Ancak duygusal kriterlerime göre burasının yarım “–dan evi” kadar olduğunu söyleyebilirim. (Masası sığmaz çünkü).

“Burası benim evim”. Mekan algıma kazandırdığı bu öznel boyut için kendisine “candan” teşekkürlerimle...:)

"Seni Seviyorum Diyecek Kadar Sarhoş"

2010-02-09T16:12:00.000+01:00

Geçenlerde www.bugunbugece.com'dan bulup gittiğim bir tiyatro oyunu bu. Yazarı Caryl Churchill. Daha önceden bildiğim bir yazar değildi, kendisiyle bu oyun vasıtasıyla tanıştım ve etkilendiğimi söylemeliyim...

Tiyatro Boyalı Kuş'un (http://www.tiyatroboyalikus.com) organize ettiği bir proje bu. Rangahenk Sanatevi'nin mekanına özel olarak düzenlenmiş. Bu da oyunun var olan çarpıcılığını biraz da uniq hale getirmiş bence. İyi fikir.

İlk başta gay bir çiftin ilişkisini anlattığı fikrine kapıldığınız oyundaki diyaloglar aşırı politik bir seyirde geliştikçe, durumda bir terslik olduğu fikrine kapılabilirsiniz. (Oyuna girmeden önce tanıtıcı broşürü okumak, bu yanılgıya düşmenize engel olacaktır. Oysa ben Oğuz'cuğum Atay gibi önsözlere karşı tavır sergilerken bu broşürü okumadım ve oyunun 15. dakikasında kendi kendime "abicim addam bariz olarak Amerika yahu!" dedim. Aferimlik bir durumdu, evet:)
kendi yazıma sabredemeyip parantez içinde verdiğim bilgi yüzünden bu kısmı hemen bağlayacağım: gay çiftin biri Amerika, biri İngiltere aslında. İki ülke ilişkisini cinsiyet rolleri üzerinden somutlayıp yoğurmuş Caryl Churchill adındaki feminist yazar. Takip edilmesi zor diyaloglar nedeniyle bu oyuna bir kez daha gitmeyi düşünüyorum aslında, ama yine de metni etkileyici bulduğumu belirtmeliyim.

Benim için en ilginç olan kısım ise gay bir çiftin birlikte yemek yapmasından öpüşüp koklaşmalarına kadar geniş bir skalayı, tiyatro gibi seyirci ile iç içe olunan bir yerde başarıyla icra eden oyuncuların cesurluğu oldu aslında. Televizyondan vb. gördklerimizle, aslında pek çok farklı ilişki tipine ve davranış biçimine aşina olageldiğimiz fikrine kapılıyor olabiliriz zaman zaman. Ancak, tiyatro bizzat var olduğumuz ve her an interaktiviteye dönüşme olasılığı barındıran iddialı bir sanat biçimi. Bu nedenle de "Seni Seviyorum Diyecek Kadar Sarhoş" farklı bir deneyimdi benim için gerçekten de. İstanbul'da yaşamaktan gurur duyduğum sanatsal haz anlarından birini yaşattı bana. Gidin görün derim. Önyargıları ister istemez kenara bırkmak zorunda kalacağınız oyundan, bir özgürleşme hissiyle çıkacağınıza eminim.

Kimi beklerken?

2010-02-05T01:26:00.000+01:00

Godot'yu Beklerken.

O'nu beklerken biraz tartıştık kendi aramızda. Didi ve Gogo ile. Biraz da Beckett hakkında oldu bu sanırım..

"Bütün bildiğim şu: Saatler geçmek bilmez ve bu koşullarda bizi, vakit geçirmek için türlü türlü nasıl desem - ilk bakışta makul gözüken, ama zamanla monotonluğa dönüşecek oyunlara başvurmaya zorlar. Böylece aklımızı kaybetmekten kurtulduğumuzu söyleyebilirsin. Kuşkusuz doğru. Ama aklımız uzun süredir dipsiz derinliklerin bitimsiz gecelerinde dolanıp durmuyor mu zaten? Bazen bunu soruyorum kendime". (s.104, 105)

Yine de oyun oynamamız mantıklı. Monotonluğa dönüştüğünde oyunu değiştirebilirsin. Oyunu değiştirmek monotonlaşmaya başladığında aklını kaybetmeye ilişkin bi umut beslemeye başlamışsın demektir. Eğer bu umudun "kurtulmak için" ise ve aklımızı kaybedemiyorsak, kurtuluş orada değildir zaten. Aklımız zaten alıp başını gitmeye alışkınsa, ne delirebiliyorsundur ne de stabil kalıyorsundur.
Bu durumda söyleyebileceğim tek şey, "aramıza hoş geldin" olurdu. Ama ben ev sahibi değilim ve - bu örnek üzerinden konuşmak gerekirse - müsafirperver de olamam.

"Yaşamış olmak onlara yetmez. Bir de bahsetmeleri gerekir." (sf. 80)
Hayatımda her zaman "onlar" dedim, hiç bir zaman "onlar"dan olmadım. Senin yüzünden Beckett, şimdi oldum. Var olduğunu kanıtlamak için bir done istiyorsan,
beni "onlar" yaptığın bu cümleni ve kralı çıplak gördüğün bu anı baz alabilirsin. Sevgiler, Nefin.

"İnsan biliyorsa eğer. Sabretmekten yılmaz. Ne beklemek gerektiğini biliyorsa. Endişeye mahal yoktur. Sadece bekler. Artık alıştığımız gibi." (sf. 48)
Alıştığın zaman daha anlamlı geliyor filan değil!
Sadece alıştığını idrak ettiğin için, beklediğin şey/nesne/öznenin anlamını yitirmiş olduğunu düşünsen de, neden beklediğini biliyor olduğun için kendini daha iyi hissediyor olursun ancak.
Durumu değiştirmez bu.
Sadece biraz daha anlamlandırır - göreceli olarak.

"Daima bir şey buluruz değil mi Didi, bize var olduğumuz izlenimini verecek?..." (sf. 89)
Daima buluruz.
Var olduğumuz izlenimini edindikten sonra ise gerçekten var olduğumuzu ispat etmek için çabalamaya başlarız büyük ihtimalle, değil mi Beckett?
Evet. Tabiiki değil.
Ben de öyle düşünmüştüm:)
(Didi, bu arada internet günlüğümü okuyorsun değil mi..Tede!:)

Again.

2010-02-04T00:05:00.000+01:00

...Tearing me apart...

Youth.

2010-02-02T12:17:00.000+01:00

Self-confidence.

Lack of confidence.

The Fisher King*

2010-01-31T16:08:00.000+01:00

Geçenlerde öğle tatilinde ajanstan çıktım elimde fotoğraf makinem, kar yağmış Emirgan’ı resmeyleyeyim diye...
Karda fotoğraf çekmenin ne kadar zor olduğunu tüm amatörlüğümle idrak etmenin yanı sıra, beni tatmin eden birkaç kare yakalayabildim sanıyorum.

Boğaz’ın fotoğraflarını çekerken, kıyıdaki Fisher King gözüme çarptı. Hiç sezdirmeden onu fotoğraflamak istedim. Birkaç fotoğrafını çektim, fakat kadraj istediğim gibi olmadı. Işık zaten çok zorlayıcıydı. Tam vazgeçiyordum ki The Fisher King sözsüz sedasız, benim bulunduğum yere doğru yaklaştı ve oltasını orada salladı. Heyecanla - ve bu sefer daha özenle – birkaç fotoğrafını çektim. Önce oltasını düzenledi.

Sonra güçlü bir hareketle oltasını denize savurdu...

Sonra sabırla oltasının diğer ucunda balık bekledi, o karda, soğukta...

Süreci bu kadar yakinen takip edince, ben de onun tutacağı balığı dört gözle beklemeye başladım arkamdaki banka ilişip. Nasıl bir sabırdır ki bu...diye düşünüyordum doğrusu. Hava çok soğuktu ve uzun süre orada balık tutacağını düşünme fikri bile bünyemin daha fazla üşümesine neden oluyordu sanki. Tam onun hikayesini kafamda kurgulamaya başlamıştım ki...
Fisher King oltasını denizden çekti ve sakince bana doğru yaklaştı.

Biraz konuştuk.

Fisher King, onun fotoğrafını çekmeye çalıştığımı gördüğünü ve habersiz çekerken streslendiğimi fark ettiğini belirtti. Bu nedenle teklifsiz bir şekilde benim onun fotoğraflarını daha rahat çekebileceğim şekilde yer değiştirmiş sağolsun. Aramızda sözsüz bir iletişim olduğunu fark etmiştim zaten, ancak bilinçli olarak kendini fotoğraflatması ilginçti gerçekten de. Kendisinin de eskiden beri fotoğraf çekmeye ilgisi olduğunu söyledi.

Kafamda onunla ilgili kurmaya başladığım hikaye elimden kayıp denize yuvarlanmaya başlamıştı o noktada. Ancak fotoğrafa olan ilgisinden bahsederken bir anda konuşmayı farklı bir duyguya bürüdü ve sesini biraz daha yükselterek şöyle dedi: “…Ama herkes bilmiyor işte çekilen fotoğrafın kıymetini!”. Neden böyle söylediğini sordum: “Ben de eskiden fotoğraf çekiyordum. Evlenmeden önce karımın bir fotoğrafını çekmiştim. Siyah beyaz bir fotoğraftı. O fotoğrafta çok güzeldi. Saçları filan rüzgarda savrulmuştu hani böyle…Evlendikten sonra o fotoğrafı hediye ettim, o da çerçeveleteceğini söyledi. Ama sonra o fotoğrafı kaybetti biliyor musun? Olacak iş değil! Hala sinirleniyorum…”

Bu anlatı karşısında biraz afalladığımı belirtmeliyim. Her şey huşu içinde, siyah-beyaz ve sanal iken bir anda gerçeklikle karşı karşıya kalmak zorunda bırakılmışım gibi hissettim. İkimiz de oracıkta bir süre Fisher King’in karısına sinirlenmiş halde denize doğru baktık. Bir şey söylemem gerektiği için sakar bir sosyallikle “iyisi mi siz yenisini çekin…” deyiverdim. Diyaloğumuz saçma bir hal almaya başladığı için mi yoksa benim tepkim yüzünden mi bilmem, Fisher King gülmeye başladı. “Haklısın…Tabi.” dedi. Sonra bana iyi günler ve fotoğraflar dileyip yavaş yavaş uzaklaştı.

Ne olduğunu halen çok anlayabilmiş değilim ama, Fisher King onu yeterince anlamadığımı düşünmüş olsa gerek diyorum şimdi. Karısına da, kendisini yeterince önemsemediği ve kendisiyle yeterince ilgilenmediğini düşündüğü için kızgın olacağı yerde, bir şeyleri düzeltmek için bir adım atsın madem efendim! Diye düşünmekte haksız olduğumu da düşünmüyorum hala:)

Olsun. Kadrajıma sokulup bana bu fotoğrafları sağladığı için ben içimden teşekkür ettim kendisine. Onlar bunu bilmese de napalım:)

*Başlığın kaynağı linke tıkladığınızda.

Daha duyarlı bir Jean-Pierre Jeunet istiyoruz!

2010-01-30T21:28:00.000+01:00

Çalıştığım eski ajansımın en sevdiğim taraflarından biri, başarılı sosyal sorumluluk projelerinde yer almama olanak vermiş olmasıydı sanıyorum.

Bu projelerden biri körlerle ilgiliydi ve bu süreçte Altı Nokta Körler Derneği ile koordineli çalışma fırsatını yakalamıştım. Bu deneyim sayesinden körlerle ilgili pek çok bilmediğimiz şey olduğunu da öğrenme şansım oldu. Dernekten Fermani bey ile (kendisi de ama idi) genelde bu konular üzerine konuşmuştuk. Benim kadar duyarlı bir insanın, körler hakkında bu kadar bilgisiz olması hiç hoşuma gitmedi. Üzerine sıklıkla düşünmemi gerektiren derin sohbetler gerçekleştirdik.

Bana ilk söylediği şeylerden biri, kör olan insanlara rahatlıkla "kör" kelimesini kullanabileceğimiz bilgisi oldu mesela. Buna biraz şaşırmıştım sanıyorum, çünkü bana biraz agresif bir yaklaşım gibi gelir "ama" kişiye "kör" demek. Oysa Fermani bey bana dedi ki "Ağıza alınmayacak bir şey değil ki bu! Bazı insanlar kördür, bazıları değildir." Sanki "durum bilgisi bildiren" bir kelime olarak algılamamı istiyor gibiydi. Haklı da buldum onu, samimiyetiyle.

Geçen gün aklıma en çok sevdiğim filmlerden biri olan Amelie geldi. Halen izlememiş olanınız yoktur diye umuyorum, muazzam bir filmdir gerçekten. İnsanın hayat enerjisini perçinlerken, hafif buruk bir "yalnızlık" analizi yapmamızı da sağlayabilengillerden bir filmdi. Bu filmin (Youtube'da "Amelie - Helping a blind man" olarak geçen: http://www.youtube.com/watch?v=3S0LNGA2hp8) sokaktaki o sahnesini izlediğinizde, Amelie'nin yaşlı kör bir amcanın koluna girerek ona göremediği şeyleri anlattığı yoğun duygulu bu sahneyi hemen hatırlayacaksınız. Ne kadar başarılı bir sahne, ne kadar duyarlı bir fikirdi değil mi?...

Fermani bey ile engelli vatandaşlarımız hakkındaki sohbetlerimizden biri, toplantıya gitmek üzere yolda yürürken gerçekleşmişti. Bina girişindeki merdivenlere geldiğimiz sırada tam da, engelli vatandaşlarımızın bu ülkede ne kadar büyük zorluklarla yaşadıklarından bahsediyorduk. "Tekerlekli sandalyede olsaydım bu merdivenlerden nasıl inecektim mesela...Rampa koymamışlar değil mi?" diye sordu. Evet merdivenlere geldik ve evet rampa yok. Bunun üzerine hemen koluna girdim ve "ilk basamak" dedim. Elindeki bastonu ile ilk basamağı belirledi ve sonra kolumu öteledi. Ben de çekindim. Ani bir atak ve panikle "merdivenlerden düşecek" korkusuyla koluna girivermiştim. Hemen yardım etmek istemiştim...Ben bunları düşünürken o benim koluma girdi ve şöyle dedi: "Aklında olsun, kör bir insana yardım etmek istersen sakın olun koluna girme. O senin koluna girsin ve senin hareketlerine kendini uydursun. Bizim için en güvenlisi budur." dedi. Bunu öğrendiğime o kadar seviniyorum ki, farklı zamanlarda da günlük hayatta yardımcı olmaya çalıştığım birkaç kör vatandaşımıza da "isterseniz koluma girin, karşıya beraber geçelim" dediğimde hep olumlu tepkiler aldım. Bu bilgiyi biliyor ve uyguluyor olmam, onlara güven verdiği için bir anlık dahi olsa yardımcı olabilmişim hissi veriyor bana.

İşte bunları düşünürken, Amelie'nin kör amcaya yardım ettiği o sahne geldi aklıma. Amelie ani bir atılımla kör amcanın koluna giriyor ve bununla da, iyilik yapayım derken aslında onu çok huzursuz edecek, çevresi ile ilgili zorlukla sağladığı kontrolü geçici süreyle sarsacak bir eylem gerçekleştirmiş oluyordu.
Fermani bey ile konuşmamış olsam, bunu elbette fark etmeyecektimdir. Amelie filminin yönetmeni olan Jean-Pierre Jeunet de, filmin en vurucu sahnelerinden biri olan bu sahneyi çekmeden önce kör birine danışmış olsaymış keşke. Daha duyarlı, daha gerçekçi bir hareket olurmuş...Bu duyarlılığı "görebilmiş" olmak da bilene bilmeyene ne güzel olurmuştu dedim kendi kendime. (Daha duyarlı bir toplum, daha duyarlı bir Jean-Pierre Jeunet istiyoruz!)

Tüm bunları da burada yazıp, sizinle paylaşmak istedim işte... Fermani beyle de bu düşüncemi paylaşmak ve bu algımla ilgili onun da görüşünü almak isterim hatta. Beni daha fazla insan yapan sohbetlerimiz için kendisine (Dernek başkanı Fermani beyin resmi aşağıdadır) huzurlarınızda teşekkür ederim.

*Başlıktaki linkte, filmin o muazzam soundtrackinden bi kuble var.

Yemek ya da yememek...

2010-01-24T15:17:00.000+01:00

Rutin bir etkinlik olmadığı zamanlarda yemek yapmayı gerçekten çok seviyorum. "Kıt kaynakların etkin kullanımı" mantığıyla başlayan yemek yapma anlayışım zamanla saçıldı, genişledi ve "gerekli kaynağı yaratarak yemek yapmak" mantığına doğru bir dönüşüm geçirdi.

Bu yazımda, dışarıda yağan kar ve ayaza nazır evinde oturan veya yemek yapası olan tüm okurlarımın yapabileceğine inandığım birkaç yemeği, çektiğim fotoğraflarla destekleyerek ele alacağım. Şimdiden afiyet olsun...

Bolonez sos
Minik domateslerden koymak ve biraz kekik hem görüntü açısından, hem de lezzeti artırmak için iyi oldu. Tavsiyemdir.

Bolonez makarna
Bolonez sosun makarna ile birlikteliği, tencere-kapak ilişkisine benziyor bence.
Az baharatlı sarmısaklı yoğurtla bu birliketliği mideye taşıdığınızda, midenizde bir bayram havası ki sormayın gitsin...:)

Karnıbahar graten
Karnıbahar, patates ve çırpılmış yumurtanın bir araya gelip fırın içerisinde bir süre vakit geçirmesi sonucunda ortaya çıkan bu yemek, cevizli ve az sarmısaklı kereviz salatası ile birlikte tüketildiğinde midede hoş sohbet yaratıyor doğrusu.

Tatlı patates
Taze patatesi tereyağında haşladığınızda şaşkınlık verici bir lezzet çıkıyor ortaya. Yedikten sonra; basit, lezzetli ve doyurucu bu yiyeceği iyi ki annemden öğrenmişim dedim kendi kendime.

Havuçlu kek
Artık bir Nefin klasiği olmuş bu kekin içinde ayrıca damla çikolata da var. Daha iyi oldu böyle.
...Ve bu menüyle pek alakası olmayan bir kadeh şarap her daim sarayda yemek yiyyormuşsunuz hissini verecektir size eminim.:)

Sıklıkla yemek yapamayan biri olarak bu blog yazıma ileride tekrar göz attığımda yeni bir tarif için motivasyon bulabileceğimi düşünüyorum. Umarım aynısı sizin için de geçerli olur.

NOT: Tarifleri detaylı almak isteyenler bana mail atsın, kendimi hamarat filan hissedeyim ha fena mı olur?:)

Kar ve mendebur Nefin.

2010-01-20T15:34:00.001+01:00

Dün akşam üzeri kar yağmaya başladı İstanbul'a. Öncelikle ne idüğü belirsiz bir sulusepken iken, ilerleyen saatlerde "Benim!" diyen bir kar yağışına dönüştü bu durum. Trafik vardı. Rüzgar da vardı. Çok üşüdüm.

Kış vaktinin, güneşsizlik nedeniyle bende yarattığı duygu durumunu bir başka sıkıcı yazıma bırakarak, kar yağışının bende yarattığı "sinir harbi"nden dem vuracağım bu yazımda.

Dün akşam halsiz bir şekilde eve doğru yavaş yavaş yürürken, yağmakta olan karın gözüme gözüme girmesi ve esen rüzgarın beni ittirmesi sanırım biraz sinirimi bozdu. Yoldan geçen biri beni ittirseydi "Ne ittiriyorsun arkadaşım! Yolunda yürü!" diye çıkışabilirdim pekala. Ya da balkonunu yıkarken umarsızca aşağıya su saçan bayana "Dikkat eder misiniz ama aaaAA!" diyebilirdim huysuzlukla.
Oysa dün akşam, gözüme giren kar ve rüzgarın beni mütemadiyen ittirmesi için bir muhattabım yoktu.
Daraldım.
Bu daralma beni sanki "hava ile kavga ediyor"muşçasına bir zihne bürüdü. Somurtkan ve hatta hırçın bir suratla, ellerimi cebimden çıkarmış, dengemi korumaya çalışarak ve bu esnada da "ama olmaz ki..ama olmaz." diye söylenerek hızlı hızlı yürümeye başladım. Neden hızlı yürüyorum? Bir an önce eve gitmek için. Hızlı yürümem, düşme riskimi artırmaz mı? Artırır, fakat üşüdüm ve havaya sinirlendim. Peki.
Neyseki düşmeden hızla eve gidebildim. Biri beni yolda durdurup adres filan sorsaydı "yaa şuralarda bir yerde galiba..Siz iyisimi onu 'Hava'ya sorun! Her şeyi biliyor ya kar rüzgar filan.. havasını atsın, o göstersin adresi de madem! Rüzgara verin bünyenizi, o ittire ittire götürür zati oraya maşallahı var!" filan gibi havaya karışan gereksiz sinirsel tepkimi adres soran yazıkcağıza verebilirdim az kalsın. Aman tanrım.

Bu sabah otobüse yetişmek için evden çıktığımda da halen kar yağıyordu.
Bu kez çaprazlama yağıyordu, yani rüzgar daha bile fazlaydı.
Burnumdan nefes alayım, ağzıma kar girmesin derken burnuma giren karlar nedeniyle tıksırdım. Buna sinirlenip daha hızlı yürümeye başladım. Hızlı yürüdüğüm için kaldırımdaki dengesi bozuk bir iki kişiyle çarpıştık ve herkes can derdineymişçesine kimse birbirinden özür bile dilemedi (yaşıtlarımdı gerçi, yaşlı olsa zorla durdurup ben özür dilerdim ondan). Buna da kızdım "pardon"um karın içinde kaybolurken.
Yokuş yukarı hızlı yürüdüğüm için tıkandım. Yavaşlamak da rüzgarla daha uzun süre savaşacağım anlamına geliyordu. Bu esnada çok üşümeye devam ettim ve beremin yanı sıra kapişonumu da taktım. Kapişonun etkisiyle berem gözlerime kadar indi. Beni deli etti. İnen berem nedeniyle önümü görememeye başladım. Bu kez de tabiiki bereme sinirlendim ve rüzgar hala yüzüme yüzüme esiyordu çogafedersiniz..Bereme sinirlenince onu arkaya doğru sertçe ittirirken, saçım eldivenimin düğmesine takıldı (eldivenim düğmeli benim).
Saçımı kurtarayım derken o sinirle saçımı çektim ve "ayy" diye tiz bir ses çıkardım. Yanımdan geçen bıyıklı bir adam - bu nedenle olsa gerek - tuhaf tuhaf baktı bana. Ona da gıcık oldum. Şurda efendi efendi saçımı çekiyorum, burda bön bön bakacak ne var yahu! Saçımı çektikten sonra bu arbede yüzünden kapişonum arkaya düştü ve yine üşümeye başladım.
Sabrınızın el vermeyeceğini düşündüğüm için devamını yazmıyorum şu an ama, otobüse varana kadar bu tarz sıkıntılarla kendimi perişan etmeye devam ettim. Son olarak ellerimi cebime soktuğumu ve sonra berem kaydığı için tekrar çıkarırken, yanımda olan tek mendilimi de eldivenimin beraberinde dışarı sürüklemek suretiyle çamurun içine düşürüp sinir olduğumu hatırlıyorum (ki mendil püsürmüştü artık ama iş görüyordu garibim. Hiç yoktan da iyiydi ayrıca!).

Kar, her yer bembeyaz olduğunda benim de çok sevdiğim bir görüntü oluşturuyor elbette. Ama o "her yerin bembeyaz ve huşu içinde" olduğu görüntüye gelene kadar kışı yaşarkenki sıkıntılarım bitmek bilmiyor.
Siz iyisimi bu kar-kıyamette bana şans dileyin...Teşekkürler.
:)

Sardunyalarım.

2010-01-17T10:27:00.000+01:00

Doğrusunu söylemek gerekirse, başlarda “çiçek yetiştirmek bana göre değil” dedim. Mesai saatlerim nedeniyle çok da düzenli bir hayatım yok ve ayrıca zaten ev ve ilgili olaylarıyla sürekli olarak ilgilenmeyi ilke edinmiş bir insan olamadım hiçbir zaman. (Bir ikizler burcu klasiği...)

Bu nedenle, dayanıklı bir çiçek türü olan sardunyalara evimi açarken bile tereddüt ettim. Sevdiğim arkadaşlarımın ev hediyesi olarak gelen pembe sardunyalar birkaç kez ölümden döndüler ve bu yüzden bana halen küs olabilirler..

Ancak onların her tür koşulda yaşaması ilgi çekiciydi benim için. Böylelikle pembe sardunyalarımın arkadaş çevresini biraz genişletmeye karar verdim. Bu kararı verdikten sonra elbette hiçbir eylemde bulunmadım. Tuğrulcuğum Sevim’in tatlı bir sürprizi ile kırmızı sardunyalarım eve geldi.

Sardunya, çiçek yetiştirmek isteyen kişilere tavsiye edilen ilk çiçek derler çünkü, fazla bir beklentileri yok. Mağrur bir yapıları var. Başıboş kaldıklarında yağmurdur, kardır, güneştir derken Allah ne verdiyse başlarının çaresine bakmayı bilirler, ilgi manyağı değildirler asla. İlgisiz kaldıkları süre içinde biraz hırpalanıp, bir süreliğine renklerini kuma gömseler de, daha sonradan ses vereceklerdir muhakkak. Susuzluğa dayanır Sardunyalar. Güneşi görünce ise çocuklar gibi şendirler.

Kış mevsiminde olmamıza rağmen arsızca açmasını hayranlıkla izlediğim bir tanesinin gelişim sürecini fotoğrafladım. Fotoğrafladığım ilk hali şöyleydi:

Sonra dellenmeye başladı ufak ufak.. Bu halini; bir önceki gece ilkokul aşkını düşünerek uyuyakalmış, sabah da tatlı rüyalarından uyanıp gerinmeye ve esnemeye başlayan sevimli bir kız çocuğuna benzetiyorum.

Sonra yavaş yavaş serpilmeye başladı bizimki. Bir alım, bir güzellik ki demeyin gitsin...

En sonunda varlığını perçinleyip misler gibi açtı güzellik! Şuna bakar mısınız, şeker gibi değil mi..

Çiçek yetiştirmek ve yapraklarını açtıklarını adım adım gözlemlemek, insanın hayata bir nebze olsun daha fazla tutunmasını sağlayan doğal bir terapi gibi doğrusu.
Çiçek güzel şey. Onları sevelim koklayalım.

Yükseklik Korkusu

2010-01-16T12:05:00.001+01:00

Mutfağın camından dışarı bakıyordum, bu kuşu gördüm. "Bir kuşun yüksekten korkması" olasılığını düşünüp bu fotoğrafı çektim. Hayatın ironik yanlarına hep aşığım...:)

NOT: Yazı başlığına tıklamayı unutmayın.

Biraz da müzik...

2010-01-12T13:53:00.000+01:00

Şu sıra birkaç yeni grup keşfettim, bazıları eski. Burada bahis edeceğim bir tanesi ise:
"Unusual Suspects".

IF adlı albümlerini buldum ve ezelden beri 70'ler soundunu seven bir insan olarak çok beğendim.

Jazz-blues tarzına yakın, ama biraz da popvari. "İngiliz bir gruptan blues dinlemek" deneyimini yaşatır çogafedersiniz. Gayet keyifli bir müzik. (Başlığa tıkladığınızda illegal verisyonuna erişebilirsiniz belki bir ihtimal, belli mi olur hayatın neler getireceği ehem öhöm..)

Kulağınıza sağlık!...

Şu bizim Laz Bakkal.

2010-01-03T21:05:00.000+01:00

Geçen gün eve doğru yürürken, ofiste akşamleyin yediğim yemeğin mideme ne kadar oturduğunu yolun yarısında fark ettim akıllı gibi. Akabinde de aklıma soda içmek geldi. (Soda özellikle fast food tarzı yemekler yediğim akşamlar içimi ferahlatıyor çogefedersiniz). Buzdolabının içindekileri hızlıca zihnimde taradım ve evde soda olmadığına kanaat getirdim (daha sonra eve gidip buzdolabına fiilen baktığımda da görsel hafızama saygı duydum ne yalan söyleyim). Soda almak üzere köşedeki Laz Bakkal'a gittim.

Laz Bakkal, bir bakkaldan daha fazlası bizim için. Telefonla da sipariş alıyor ve eve gelirken almayı unuttuğumuz bir şey olduğunda, akşamın o saatinde tekrar dışarı çıkmamız gerekmeyebiliyor. Laz bakkalı arayıp isteyebiliyoruz. Yalnız ilginç bir şekilde bir süredir; cips, meyve suyu gibi ıvır zıvır gıdaları da içeren siparişlerim olduğunda Laz Bakkal bana muhakkak şu soruyu soruyor: "Suyunuz ve ekmeğiniz var mı?". İlk başlarda bu soruyu, yargılama amacıyla sorduğunu düşünüp "evet var, sağolun" diye hafif agresifçe cevap veriyordum. Şu yaşına gelmişsin Cips istiyorsun hala hadi neyse ama, allah bilir evinde ekmek de yoktur senin!
Bazen ekmek de olmuyor evet (ekmek pek yemiyoruz), ama evimde ekmeğin olmadığını neden Laz Bakkal'a söylemem gereksin ki? Neden az ekmek yediğimizi açıklamak veya neden bir evde her daim ekmek olması gerektiğiyle ilgili bir tartışmaya girmek gereksin..diye düşünüp duruyordum. (NOT: Bunun için günlerce uykumun kaçtığını düşünmeniz bu yazının etkisini artıracaktır eminim:)
Bir başka akşam sipariş vermek için aradığımda yine cips istedim (cips girmeyen eve doktor girer). Artık beklenmekte olan o soru yine geldi: "Abla suyunuz ekmeğiniz de var mı?". Bu kez tüm gücümü topladım ve sordum: "Pardon, dikkatimi çekiyor da, ne zaman bu tarz siparişler için arasam siz bu soruyu soruyorsunuz..". Soracağımı derhal anlayan Laz Bakkal "Evet, 'neden?' diyeceksiniz..Şimdiye kadar hiç sormadınız, neden?" diye cevap verdi. Bir dakika ama yaa, ben soruyordum soruyu aslen..fakat...?? Ne yapacağımı bilemez gibi kalakaldım, o sırada Laz Bakkal gülerek devam etti konuşmasına: "Hep soruyorum sipariş için arayanlara abla, çünkü bu siparişleri gönderdiğimizde, genellikle 'aa evde su da yoktu. hatta bi de ekmek getiriver' diyorlar. İnsan unutabiliyor. Onun için ben de hep hatırlatıyorum" dedi babacanca. Benim düşündüğümden çok daha başka bir şeymiş sormasının nedeni (ne kadar şaşırtıcı değil mi:). Ben de; soruma mantıklı bir soru ile karşılık verdiği o an gereksiz kitlenmiş olmamın verdiği komiklik hissiyle, su ve ekmeyi hatırlattığı için teşekkür ettim ve cips v.b ıvır zıvır taleplerime devam ettim. Ancak bu telefon konuşmamızdan sonra Laz Bakkal'ın hazırcevaplığına karşı daha atik davranmam gerektiğine karar vermiştim bile.

İşte geçen gün de soda almak üzere içeri girdiğimde, espri anlayışı yüksek sevgili Laz Bakkal'ımız telefonla konuşuyor, belli ki sipariş alıyordu. Biraz zorlu bir müşteriyle konuştuğunu hemen fark ettim, çünkü ben oradayken 3 defa siparişini değiştirdi telefondaki kişi. Laz Bakkal gayet sabırla, yazdığının üzerini her defasında çizmek suretiyle sipariş almaya devam etti. Telefonu kapatır kapatmaz da beni bekletmekten dolayı memnunsuz olduğunu ifade edercesiine acelecilikle sordu bana "sizin ne vardı?". Ben de hızlıca alacağımı alıp, adamcağızın yoğun iş temposunda ona engel olmayayım anksiyetesiyle: "..şey ben soda alacaktım.." dedim. Laz Bakkal ise şöyle dedi "Hmm..Soda alacaktınız ama sonra vaz mı geçtiniz?". Bir an yine kalakaldım. Sonra ciddiyetle "Yoo, hala da soda alıcam" gibi abuk bir cevap verdim. Soruyu fazla ciddiye almış olsam gerek, çünkü ben cevabımı verirken Laz Bakkal kendi yaptığı espriye gülümseyerek bana soda getiriyordu zaten. Yine onun hazrcevaplığı karşısında sersemlemiştim işte!. Sonradan espri yapmış olduğunu anlamanın verdiği rahatlamayla gülmüşüm. Evet bende bir mantık hatası yok, o espri yapmış.

Beni yine gafil avlayan muhabbetli Laz Bakkal'ı bir sonraki sefer ben şaşırtmak istiyorum. "İyi akşamlar. Şey ben cips alacaktım..ama sonra vazgeçtim. Teşekkürler." diyip dükkandan çıkmayı düşünüyorum. Bence bu espri onunkilerden daha komik olacak ve kendi dünyamda zafer kazanmış olacağım!
Ya da sonra kendi kendime gülerek geri gelip cipsi aldığımda, Laz Bakkal gayet deli bir insanla karşı karşıya olduğunu düşünecek ve bir daha asla benimle muhabbete girmeyecek. Bu riski göze alamayabilirim, çünkü hayatın renklerinden biri kendisi. Ama eğer esprimi yeterince komik bulursa her seferinde çıtayı biraz daha yükseltip, karşılıklı esprilerimizle ivme de kazandırabiliriz. Hmmm..
Sanırım şansımı deneyeceğim. Çünkü ben de onun, köşedeki küçük bakkalında gününün tamamını bin türlü tuhaf insanla uğraşarak geçirdiği sıkıntılı yaşamına bir renk katabilirsem, hayatın kendisi ivmelenir, bu da en güzeli olur sonuçta:)

Doğumgününüz kutlu olsun!

2009-12-28T23:13:00.000+01:00

Bence yeni yıl hepimizin doğumgünü.

Küçükken yılbaşının ertesi günü kendi aramızda yaptığımız "bir yıl daha yaşlandım ehe zehe.." geyiği aslında çok doğru.
Doğumgünlerimiz özünde çok az kişi tarafından biliniyor. Annemizin dediği gün doğmuşuzdur filan. Hele bir de eğer aynı gün nüfusa kaydettirilmediysek, bir tek ebeveynlerimiz bilebilir gerçek doğduğumuz günü. Onlar da zamanla unuttuklarında doğumgünümüzü istediğimiz bir gün olarak belirleyebiliriz. (Nüfus kaydımız bir belge sonuçta. Ne dense o yazılabilir oraya bence:)
Dolayısıyla yılda birkaç kez "doğmuş" gibi davranabiliriz pekala. Yeni tanıştığım insanlara 22 Mart doğumluyum desem, mayısta ikinci doğumgünümü kutlarken bulabilirim kendimi. Yeterince manyaksam, yılda en az 5 kez doğumgünümü kutlayacağım diyebilirim mesela! Temmuz, Kasım filan aralığa kadar yolu olur..oha. Bunun için sıklıkla yeni insanlarla tanışmam ve tanıdığım insanların da birbirlerini tanımamaları gerekir ki doğumgünlerim çakışmasın.

...Ama yılbaşı, genel geçer olarak tanımlanmış bir yıl bitimi ve yeni yılın başlangıç zamanı. Ortak bir zaman dilimi belirlemiş insanoğlu, aferim. Bir yıl yaşlandığımızın kanıtı veya yaşayacak daha en az bir yılımızın olduğunun vaadi. 365 gün boyunca yaşamış olduğumuzu "geçen yılbaşı da benim doğumgünümdü" diyerek ispatlayabiliriz pekala. Yeterince manyaksak neden olmasın.

Bu yılbaşı herkesin doğumgünü kutlu olsun!

2010 için iyi dileklerimiz olsun emi.
Mümkünse gerçeğe filan dönüşsün hatta. (Oladabiliyor biliyoruz ki).
Herkesin iyi dileklerinin gerçek olmasını da dileyelim bence.
Ve hatta birilerinin de bizim dileklerimizin gerçekleşmesini dilediğini düşünelim. Tüm enerjiyi yükseltelim, ooooh..mis!:)

Yeni yılınız kutlu olsun. E sonra da, beri gelsin!..
:)